vrijdag 14 september 2012

Schil na schil


Pa mompelt dat hij geen ziekenhuisbed wil zolang hij nog in staat is boven te komen met de traplift. Hij schenkt een citroenbrandewijntje in en rookt een Caballero sigaret. Ik zie dat zijn linker steunzool ondersteboven in zijn slof zit. “Haal jij eens een pot rolmopsen voor me,” roept hij jolig. Als ik ermee aankom schroeft hij de pot open, laat ongemerkt een fikse scheut azijn uit de pot op de grond lopen en begint met zijn tandeloze mond de dode vis te verzwelgen.
Voor zover het gaat praten we, ik zeg voor zover omdat hij lastig te verstaan is en de hele tijd kwijlt. Toch ben ik nog steeds erg blij met het vernieuwde contact.  Weleenswaar niet op hoog niveau, maar wel meer dan ik in 40 jaar heb gehad aan contact. Steeds als ik hem aankijk en zie kwijlen en winden hoor laten terwijl hij met het zakje urine aan zijn been zit te klooien,  valt er een soort schil weg. De schil van de boosheid is als eerste gevallen, daarna de schil van het gelijk hebben. Gevolgd door de schil van de zelfrechtvaardiging die alsmaar riep:”het is zijn eigen schuld. Langzaam valt schil na schil ter aarde en dat niet alleen, er groeit iets op de leeggekomen plaatsen terug. Als ik de oude, ten dode opgeschreven man zie worstelen in zijn versleten, doorrookte en met alcohol doordrenkte lichaam, maakt zich het idee los dat ik niet beter ben, ook al zuip ik niet. We zijn ondanks alle verschillen alle twee verloren zonder God. Voor mij zit een mens die faalde in het leven, net als ik dagelijks faal.

Als ik na een uur weer thuisben gaat de telefoon. Een dame van de thuiszorg zegt dat mijn vader een ziekenhuisbed krijgt en dat wil men bezorgen maar hij wil er geen. Of ik hem niet kan overhalen want hij had halverwege het gesprek over het tijdstip van bezorging opgehangen. Daarnaast krijgt hij geen thuishulp als hij een ziekenhuisbed weigert. Ik vraag de dame aan de lijn of er dan soms een verzorgster aan het bed met een hondenriem vast zit? Ze snapt me niet en begint opnieuw met dreigementen over: geen bed, geen hulp. We komen er niet uit!

4 opmerkingen:

  1. Ik hoop dat dit voorzichtige nieuwe contact mag uitgroeien tot toch iets van een vader-zoon relatie.....in ieder geval tot iets waarnaar je jaren hebt verlangd.....

    Wat een flauwekul van die thuiszorg! Wij hebben ook geen ziekenhuisbed en Rob krijgt gewoon iedere dag hulp hoor!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat mooi om te lezen dat schil na schil wegvalt Peter!!!Ik hoop dat dit vernieuwde contact je nog 'n goede tijd mag brengen zodat je straks niet alleen maar met nare herinneringen achterblijft...
    Wat betreftdat ziekenhuisbed en de hulp...denk dat dat ziekenhuisbed nodig is voor die hulp, zodat ze hem beter kunnen helpen en er zelf geen rugklachten ofzo aan overhouden. Zo'n bed is 'n stuk hoger hè...en ze moeten tegenwoordig goed letten op de arbeidsomstandigheden.
    Fijn weekend gewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja snap ik, maar hij is niet bedlegerig en daar snap ik dus niets van. Misschien met het oog op de toekomst, maar ik weet ook niet hoe snel zich een en ander zich ontwikkelt? Dan denk ik, zolang het nog niet nodig is om een bed beneden te hebben en hij het zelf ook niet wil, beter even wachten tot het wel nodig is, misschien gaat er nog wel een half jaar overheen en om dan nu al verplicht met een ziekenhuisbed aan te komen lijkt mij onnodig...

      Verwijderen
    2. Oké, als hij inderdaad niet op bed gewassen hoeft dan is het inderdaad onzin.

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.