donderdag 20 september 2012

Remsporen en trappelen


De thuiszorg heeft het over opname in een verzorgingstehuis en opnieuw begint pa te foeteren en schreeuwen dat hij niet wil. Met zijn tandeloze mond wijd open schreeuwt hij als een kleuter die niet naar schooltje wil. Met zijn dunne op panlatten gelijkende benen ligt hij te trappelen op de naar urine stinkende bank en een remspoor in zijn ondergoed lacht me toe in de vorm van zijn magere billen.
Is dit nou echt mijn vader, de man waar ik als kind zo bang van was omdat hij ze hard kon slaan? Is die kwijlende, kromgebogen man de tiran die mij heel wat tranen heeft gekost? Is dit de man die mij jaren tiranniseerde en vervloekten zou vanuit zijn graf?
Het voelt allemaal zo koud en afstandelijk alsof de gouden draad die ouders en kinderen voor altijd verbindt onherstelbaar gebroken is na alles wat er in die passerende dertig jaar heeft plaatsgevonden.

3 opmerkingen:

  1. dit zijn moeilijke momenten,maar als pa zelf geen verstandige beslissingen meer kan nemen ,dan komt er een tijd dat andere dat zullen moeten gaan doen(ook al zal hij daar op dat moment niet blij mee zijn,maar dat gaat wel weer over)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Of het gaat niet over....en dan heb je gewoon een nijdige scheldende pa tot hij z'n laatste adem uitblaast..... Het leven is soms zo moeilijk en raar en niet te begrijpen......ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en wijsheid Peter!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een vreselijke situatie. Ik ben bang dat dit is niet lang vol te houden is.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.