woensdag 12 september 2012

Ontslag


Het werd elf uur en ik zat te wachten tot het ziekenhuis een telefoontje pleegde want dat had men beloofd rond die tijd. De telefoon zweeg en tot halftwaalf keek in het even aan en wacht geduldig. Jammer dat men zich zelfs niet aan zulke eenvoudige afspraken kan houden aldaar. Je zou toch verwachten dat in een ziekenhuis geldende afspraken te maken zijn. Daar waar ze je verdoven en in slaap brengen om in je lichaam te peuteren en dat alles in goed vertrouwen. Ze zijn blijkbaar niet in staat om het eenvoudige na te komen, even bellen. Hoe staat het dan met het gecompliceerde?
Pa zal wel mopperend in bed liggen uit te kijken waar die “kloothommel” van een zoon blijft. Dacht dat het goed was om gewoon maar af te wachten want “pa’s” mond is groot genoeg om zelf de verpleging te bewegen te bellen als hij naar huis kan. We zullen zien…

Inmiddels twaalf uur en ik belde zelf maar op naar het ziekenhuis. De dame die ik aan de lijn kreeg zette mij even door naar de desbetreffende afdeling maar ik kwam in het nihilisme terecht, enkel riep een vrouwenstem om de twee minuten:”Een ogenblikje geduld aub. Na vier ogenblikjes aaneen te hebben mogen rijgen tot een ketting van bijna tien minuten, viel de hele verbinding gewoon weg, zodat ik opnieuw kon bellen. Dus ik telefoneerde opnieuw en weer begon het “spel” van de ogenblikjes die nu al een dik kwartier omvatten, voldoende om vijftien maal te verdrinken, zes moorden te plegen, een kind te verwekken of een complete lunchpauze te hebben. Eindelijk het meisje aan de lijn dat beloofde te bellen, maar die had het zo druk dat ze die 30 seconden om op te bellen niet kon vinden. Gek maar ergens ben je totaal afhankelijk van die ander en zit je een hele ochtend op te offeren met honderden momenten waarop zo’n kind even dertig seconden kan vinden om je te zeggen hoe een en ander er voorstaat, maar men vindt het voldoende om je te zeggen dat ze het druk hebben. Daar moet je het maar mee doen! Hoe jij het hebt is ondergeschikt…

4 opmerkingen:

  1. herkenbaar, herkenbaar... altijd een goeie oefening in geduld als me dat overkomt :( Haha, ik heb nog veel te leren.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Geduld is als je rustig tot aan de afspraak wacht tot elf uur. Daarna is het geen kwestie van geduld maar van niet nagekomen afspraken waar een ander van moet leren om zich er aan te houden. Laten we de boel niet omdraaien en onszelf overal een oefening in wensen te zien...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ir-ri-tant!!! Ik haat zulke niet-nagekomen afspraken ook zó érg!! Maar wist het kind ook te vertellen hoe het er voor staat of niet?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja en nee, eigenlijk had ze beter kunnen zeggen dat ze nog niets had ondernomen in plaats van een verhaal dat ze er mee bezig waren. Het vervolg lees je morgen en tart alle voorgaande zaken...

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.