vrijdag 7 september 2012

Het "kind" mag volgende week misschien naar huis


Als een prins lag hij achterover in het ziekenhuisbed en mompelde toen ik binnenkwam:”Waar bleef je nou?” “Je oude vader drie dagen niet bezoeken, een schande!” Bewust had ik twee (geen drie) dagen even geen bezoekjes gepleegd omdat hij weer met verwijten was begonnen.
Het gesprek met de arts viel erg mee. Hij was weer een kilo of drie zwaarder en bleek eigelijk vanwege zijn drinken, pillen slikken en niet eten in het ziekenhuis beland en niet door de kanker die overigens als bron de prostaat heeft. Pa schudde aan de slang die uit zijn “piemel” stak en riep:”wanneer kan ik naar huis dokter?”
Hij kreeg te horen dat maandag het laatste onderzoek zou plaatsvinden en op grond daarvan kon hij wellicht met medicijnen op huis aan. Chemotherapie had geen zin want het zal al in zijn botten ook, maar naar het zich liet aanzien woekerde de ziekte al jaren in zijn lichaam en de vooruitzichten waren niet eens zo slecht. Het kon nog wel jaren duren eer het hem noodlottig zou worden.
“En dan kom jij me volgende week halen met de auto en gaan we naar huis:”plande pa alvast. Toen de zaalarts wegliep fluisterde pa achter zijn rug:”Het hele ziekenhuis is van hem.” Begrijp steeds beter dat ik hem nu niets meer kan aanrekenen want hij blijkt een beetje kinds te zijn geworden. Klinkt gek maar dat ligt toch op een ander niveau dan iemand die met zijn volle verstand je een lul vindt…We zullen zien.

4 opmerkingen:

  1. Kan me voorstellen dat je er dan idd wat anders tegen aan gaat kijken nu Peter. Neemt niet weg dat het moeilijk zal blijven voor je. Hopelijk gaat het niet te zwaar worden allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nou, ze kunnen er misschien niks aan doen, maar dat neemt niet weg dat ze voor hun omgeving een ware plaag kunnen zijn. Mijn stiefvader begon begin vorig jaar te dementeren, hij heeft in zijn laatste maanden mijn moeder het leven verrekte zuur gemaakt met zijn streken. Ze belde regelmatig of ik hem tot de orde wilde roepen, dan karde ik weer naar de Betuwe en dan zat ie te bibberen in zijn stoel, na wat vermanende woorden van mij, ging het dan weer. Voor mijn broer die dichterbij woont had is totaal geen ontzag, dat was een snotneus en voor mij was ie op de een of andere manier bang. Jullie gaan een moeilijke tijd tegemoet, sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lastig is dat, als hij het zo even pland voor je. Maar je laatste opmerking is wel zo: sommige dingen kun je beter hebben als je de oorzaak weet. Veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb het ook moeten meemaken met mijn schoonmoeder. Ze kunnen de vreselijkste dingen zeggen. Eigenlijk zijn het, wat gedrag betreft, hele andere mensen geworden.

    Veel sterkte toegewenst, want het blijft je vader.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.