zaterdag 15 september 2012

Het beste van wat er nog is...


Vandaag bezig de afvoer van de nieuwe bestrating te maken toen mijn zus Jolanda met de hond Max aankwam. Verassing! Oorzaak: pa. Moeilijke stap zeker ook voor haar omdat ze hem twintig jaar niet meer gezien had. Wel gehoord omdat pa in zijn “goede”  jaren net als bij mij ook zijn telefoonterreur had laten gelden en elke week midden in de nacht opbelde om zijn verwijten door de draad te werpen die als speren het hart troffen.
Maar nu hij erg ziek is en wellicht niet lang meer te leven heeft komt de worsteling waar je een heel leven al mee in de ring staat te vechten tot een climax en ze nam de moeilijke beslissing om hem te willen zien. Ik ging mee want de drempel is onneembaar hoog, als je alleen moet gaan. Pa zat als een prins te stralen en mompelde nog even zijn bekende riedeltje:”wat heb ik verkeerd gedaan”,  maar toen ik hem een verse borrel inschonk gleed zijn grammofoonnaald die al jaren bleef hangen op de zin:”wat heb ik verkeerd gedaan”, naar een ander en leuker spoor. Blijft een kater omdat je je afvraagt waarom hij nu pas op het einde van zijn leven weer toegankelijk is zonder dat er consequenties aan vastzitten die je eigen leven verwoesten. Eerst herkende pa zijn eigen dochter niet maar toen het doordrong kwamen de tranen. Soms brengt de komende dood vreemd genoeg mensen tot elkaar. Een stap die in het “gezonde” leven niet te maken was, wordt nu aarzelend gemaakt.
Al met al een apart moment met veel brokken in de keel en een vreemde nasmaak van verloren jaren die niet meer in te halen zijn. Ik besluit dan maar met de spreuk:”als je niet het beste kan maken van alles, maak dan het beste van wat er nog rest en dat is de weg die ingeslagen is.

2 opmerkingen:

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.