donderdag 13 september 2012

Edelgas en aankleven


Het is zo dubbel allemaal. Aan de ene kant wil je met je ouders pronken en het allerbeste laten zien van hen uit wie je bent voortgekomen. Aan de andere kant is er een onzichtbare wereld die aan je kleeft en hoe je je ook wast, je boent het niet van je huid af. Hoe meer ik schrijf des te meer ik besmet word.Hoe meer ik eerlijk vertel hoe zaken zijn gegaan en nog gaan, hoe meer ik merk dat ikzelf ook bezoedeld raak onder dit al. En toch moet ik het neerschrijven. Van mij af schrijven, opdat men weet, opdat men weet dat het kind in mij nooit heeft kunnen kiezen voor een vader als hij. Dat je als kinderen opgescheept zit, je leven lang, met je ouders. Hetzij goede, hetzij minder goede of (noem het) slechte.

Als ik hem om zes uur mag halen blijkt hij nog niet klaar. Wachten, wachten tot de verpleging hem mee wil geven. In de rolstoel naar mijn auto met een murmelende, kwijlende pa die winden producerende de auto instapt en het idee geeft dat je in een mestwagen rijdt. Bij aankomst bij zijn woning bloedt hij uit een arm en blijkt de verpleging het hele infuus nog te hebben laten zitten. “Foutje”. Gelukkig komt er een heel lieve dame van de thuiszorg aanfietsen, overziet de misère en belooft binnen een half uurtje langs te komen. Ik sjouw pa naar binnen en hij kwijlt op mijn arm, smeert bloed aan mijn handen en sloft bevend zijn huis binnen. Als hij in zijn geliefde oude lederen stoel neerploft laat hij nog een zeer kruidige wind toe en vraagt waar de jenever is?
Gelukkig komt de dame van de thuiszorg al aan, een handige vrouw die meteen een gevoel van sympathie opwekt. Ze neemt het infuus weg en kijkt welke medicijnen hij nog moet innemen. Neemt contact op met het ziekenhuis om rustig maar duidelijk door te geven dat ze behoorlijk in gebreke zijn gebleven betreffende een patiënt die met een nog aangelegd infuus op huis aan is gestuurd. Al met al verlopen er twee uur en de thuiszorg en ik willen wel eens zien of hij vanavond zelf naar bed kan gaan. Zodoende stijgt pa met de traplift naar omhoog en geeft een demonstratie van wat hij nog kan. Al winden latende zakt hij weer middels te traplift naar beneden mij in een walm boven aan de trap in zijn edelgasvormige atmosfeer, achter latende.

5 opmerkingen:

  1. Sjonge. Dat plaatje ook erbij. Het zou haast leuk gaan worden.. Hoe krijgt men het (weer) voor elkaar om een infuusnaald te vergeten. Laten we het maar weer op pech houden. Peter, kracht toegewenst in de resterende strijd..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja we lachen er maar eens flink om. Daarnet nog bij hem geweest maar...hij deed weer niet open en liet mij voor de eerste keer weer staan voor een gesloten deur. Nu zal het telefoneren in de avond en nacht wel zoetjesaan beginnen en daarna het schelden. We zullen zien...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. je zou het haast in boekvorm uit gaan geven over de dingen die anders kunnen lopen dan menigeen vermoed.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tjonge jonge, wat een gedoe allemaal....en dan een infuusnaald vergeten....hoe krijgen ze het verzonnen!!
    Probeer je maar mentaal te wapenen tegen wat er nog komen gaat.....ik bid je sterkte en kracht toe Peter.

    Ik denk dat het héél goed is om dit alles van je af te schrijven, ook al voelt het nu dat je steeds 'smeriger' aan het worden bent....ik hoop zo voor je dat het uiteindelijk helend voor je zal zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja ik denk dat ik het hele verhaal maar verwerk in een nieuw boek, ik zit al op 80 pag dus wel mooi om te doen komende winter...

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.