zaterdag 29 september 2012

De vrouw die niet ziek mocht zijn


Wij hebben een stel vrienden waar we van alles mee doen. Het is een erg leuk stel mensen die we leerden kennen in een andere gemeente. Maar de vrouw werd ongeneselijk ziek, hoorde we een tijdje terug van hem en sinds die tijd hebben we iets vreemds opgemerkt. Normaal waren het “om en om” mensen. Ik bedoel hiermee te zeggen dat ze de ene week wel en de andere week niet in de samenkomst waren. Maar sinds zij ziek werd komen ze dapper iedere weer en ook naar de bidstonden en zijn op een bijbelkring gegaan. Toen ze een tijdje geleden hier waren vertelde ze dat ze ook diensten (genezingsdiensten) bijwoonde iedere woensdag en op een speciale gebedsgenezinggroep waren gegaan. Ze waren sinds haar ziekte “vol van de Heer” en spraken over niets anders dan het “te komen” wonder van haar genezing. De man ontpopte zich in een charismatische denker die haar constant aanvuurde om vooral te geloven en open te staan voor het wonder van genezing.

Ook als ik op visite kwam en zij uitgeput op de bank lag, dan gebeurde het dat hij thuiskwam en tot haar sprak:”Ben je nu weer gaan liggen, je verwacht het te komen wonder toch nog wel?” Ik kreeg zo langzamerhand de indruk dat deze vrouw gewoonweg niet ziek mocht zijn en op haar tenen door het leven ging. Soms als ik haar opbelde vertrouwde ze me toe:”Peter, ik kan niet meer ik ben zo moe.” Zelfs op haar sterfbed werd er nog gepraat in de zin van het te komen wonder van genezing.

Hij had immers een soort droom gehad waarin hij een duidelijk omvallen van de muur van Jericho had gezien, wat voor hem zoveel betekende dat de kanker zou wijken.
Toen zij twee maanden geleden stierf bleef hij met een stalen gezicht aan tafel zitten toen de huisarts hem vertelde dat zijn vrouw gestorven was. “Maar dokter dat kan helemaal niet,” riep hij uit!
Deze hele situatie maakte op Paula en mij een diepe indruk van hoe sommige christenen een weg van diep lijden doormaken op deze wijze. Ik las een tijdje geleden over mensen die geloven in reïncarnatie en om hun karma op te schroeven soms ook geen medicijnen of pijnstillers nemen op hun sterfbed. Zo hopen ze het hemelse in te mogen of op zijn minst te reïncarneren in een hogere ik en boette te doen voor hun slechte karma.

Wij zagen sterke overeenkomsten in deze twee theorieën. Mijn vriend heeft door zijn volhardende overtuiging van de te komen genezing een heel zware tijd gehad. Zij heeft geen afscheid kunnen nemen van haar man en kinderen en onnodig zwaar geleden. Dat is tenminste de gedachte die wij hierover hebben. Hoe denken jullie over zulk een situatie of hebben jullie wellicht iets soortgelijks meegemaakt met vrienden?

5 opmerkingen:

  1. Ik kan hier wel om huilen......wat een misleiding....wat een onnodig (geestelijk) lijden....Rob en ik ondervinden het momenteel aan den lijve. Het feit dat Rob invalide is geworden en dus blijvende schade aan zijn lichaam heeft, heeft sommige mensen in onze gemeente ertoe aangezet om er vooral op aan te dringen 'dat we wel moeten geloven in genezing'.....Ik heb het hier al eerder verteld, dus mijn verhaal is niks nieuws. Wat je waarschijnlijk nog niet weet is dat wij er momenteel voor gekozen hebben om niet openbaar in de gemeente te laten afkondigen dat Rob de ziekte van Crohn erbij heeft gekregen, omdat wij bang zijn dat diezelfde mensen weer naar ons toe komen en willen bidden op hun dwingende wijze.....wat wij uitdrukkelijk niet willen. Het doet ons verdriet omdat het altijd heel troostend is geweest als er door de gemeente gebeden werd voor je noden.....nu gebeurt dat door een klein groepje....mensen die wij zelf hebben verteld over de ziekte van Crohn bij Rob. Het geeft een stukje eenzaamheid en terughoudendheid.....Natuurlijk is jouw verhaal over die vrienden een heel ander verhaal, maar ik merk heel veel overeenkomsten en ik word er heel heel verdrietig van......

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Jose

    War wordt er toch ontzettend veel ruw omgegaan met ziek mensen in de naam van de Heer.
    Moet mij van het hart dat het in veel gevallen niet bepaald de meest pientere mensen zijn binnen een gemeente die zo dwepen met die ene kleine onbeduidende kant dat de Heer altijd een wonder wil doen (in hun beperkte denken) in de vorm van genezing.

    Het is mede daarom dat Paula en ik de charismatische beweging de rug hebben toegekeerd omdat hun overtuiging niet strookt met de bijbelse leer en mensen een speer in de rug stoot die toch al gewond zijn.

    Ik kan zelfs dergelijke opgeklopte zogenaamde genezingsdiensten niet meer verdragen en word misselijk van de manipulatie die men aldaar in de naam van de Heer ons in de maag wenst te splitsen.

    Wat een ijskoude, keiharde mensen zijn dit vaak met hun:”overal een instant oplossing op houding”
    Sorry maar ze stoten mij enorm af en ik kan maar zo weinig ademhalen bij hen in de buurt. Je moet denken als zij denken, geloven als zij doen, aanbidden als zij doen, naar de kerk gaan waar zij gaan, gezond zijn en vol kracht om bij hen aansluiting te vinden.

    Het zijn types die uitzijn op macht en deze verkrijgen door zichzelf als gezonde sterke christenen uit te roepen en daarbij te gaan staan op de schouders van de zieken blèrende:”Geloof en je zal gezond zijn, kijk eens naar ons voorbeeldig geloof.”

    Sorry maar deze misselijke houding stoot mij dermate af dat ik begin te twijfelen of deze mensen de liefde wel kennen?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Waarom zouden ze de kant van gebedsgenezing op zijn gegaan eigenlijk.. misschien konden ze niet accepteren dat haar leven op aarde bijna voorbij was? Kop in het zand steken?
    Ik kan het niet echt snappen eerlijk gezegd. Inderdaad onnodig lijden voor hen beiden.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ieder mens hangt naar het leven. Mensen die zelfmoord plegen willen niet echt dood, maar kunnen het leven niet meer aan op de wijze dat het tot hen komt. Een grijpen naar healingrooms, gebedsgenezingsdiensten etc is derhalve niet verkeerd. De fout zit hem in het voorspiegelen van wat de christelijke weg is. Mensen die menen dat God altijd wil genezen zijn derhalve een blok aan je been als lijdende die je pijn nog eens extra vergroten. Men zal het goed bedoelen maar iedereen die niet aan de lijve heeft ondervonden wat ziekte en pijn met je doet als mens, zou eigenlijk slechts moeten bidden voor de lijdende in plaats hen de worst voor de neus te hangen waar de zieken nog eens extra wordt duidelijk gemaakt dat hij/zij iets te kort komen. Zulke mensen zullen later pas beseffen hoe liefdeloos men was en zich diep schamen...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je moet wel ziek mogen zijn, je kunt wel net doen of er niks aan de hand is en geloven dat het wel weer over gaat, maar als de feiten anders liggen maak je je het jezelf alleen maar moeilijk.
    Voor mezelf weet ik dat gezond zijn voor mij geen optie meer is, al ga ik op mijn handen lopen, veel van mijn lijf werkt niet optimaal meer, en mijn nieren zijn ronduit slecht. Bovendien is mijn ziekte (ziekte van Wegener) ongeneeslijk, daarbij gaan de reuma en astma die ik al had voor Wegener ook vrolijk door.
    Dan kan ik wel stug vol blijven houden dat het weer beter wordt, maar dan belazer ik mezelf.
    Als ik goeie dagen heb, geniet ik er met volle teugen van, maar als ik me beoerd voel blijf ik rustig een dag in mijn bed. En hoelang me nog gegund is weet niemand, maar dat geldt voor iedereen.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.