dinsdag 11 september 2012

10000 maal uit bed


Als ik hem zo zie liggen in het ziekenhuisbed en met tandeloze mond hoor murmelen, zie ik heel soms even die oude “pa”. Hoor ik hem als laatste stuiptrekkingen toch weer opspelen vanuit het perkamenten lichaam.
De man van de thuiszorg zit naast me en aan zijn houding merk ik iets afstandelijks. Geen woord zegt hij tegen mij.
Pa mompelt over dat er toch eigenlijk volgens zijn mening maar een heel klein akkefietje ten grondslag ligt aan het verbroken contact. Een akkefietje waar hij geen schuld aan heeft, want wat deed hij verkeerd? Heel zachtjes mompelde hij mij schuld in de schoenen en knisperde met zijn doosje diazepam en neemt er nog eentje.
De man van de thuiszorg kijkt mij aan over zijn bril en ik lees:”lul” in zijn ogen. Soms zijn dingen niet uit te leggen. Mensen hebben al zo’n waterdicht oordeel over een situatie dat het niet meer uitmaakt wat je zegt. Jij bent de schuldige, punt uit! Men wil dat oordeel ook niet opgeven omdat men zich er prettig bij voelt. Men voelt zich beter dan jij, liever, geduldiger, maar het is niet hun vader die ze vanuit zijn graf tot in eeuwigheid wenst te vervloeken.
Ik zal hem zo wel op gaan halen en negeer de ogen van de buren zoveel mogelijk. Leunend op de arm van die lul van een zoon zal hij zijn naar het verleden en drank walmende huis binnengaan en mij aankomende week voor de 10000e maal uit mijn bed bellen om me te vervloeken en te zeggen nooit meer te mogen komen.
Dan is de drank weer heer en meester en dansen al de hulpverleners/buren/ neven/tantes en nichten rond het kampvuur van leugens, welke mijn eigen “vader”  extra heet heeft opgestookt. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd zijn. En ik als zoon ben de enige die echt verdriet heeft, ik ben het ware slachtoffer, als een kind dat na 52 jaar nog altijd naar zijn vader zoekt. Vreemd genoeg ziet de omgeving dat niet. Men ziet een sterke gezonde bruinverbrand zijnde zoon en een zielige oude zieke man...Wie denk je dat ze willen geloven?

7 opmerkingen:

  1. Ik vind het zo bijzonder dat je dit durft te delen allemaal.
    Daar heb ik veel respect voor!
    Ook omdat ikzelf zelden iets durf te vertellen over mijn verleden.
    Ik ben inmiddels door een heel verwerkingsproces gegaan, en het scheelt bij mij ook dat de meeste daders niet meer leven, dus dan kan je dingen echt afsluiten.
    Ik hoop en bid dat het overleven voor jou nu, straks in LEVEN kan veranderen, en dan bedoel ik niet pas in de hemel maar in het hier en nu.
    En wat je hier neerschrijft herken ik zo, en dan is inderdaad je verdriet hetgeen de boventoon voert.
    Ik blijf voor je bidden dat er betere tijden voor je komen!
    Lieve groet,
    Riah

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is zo dubbel weet je. Aan de ene kant wil je met je ouders pronken en het allerbeste laten zien van hen uit wie je bent voortgekomen. Aan de andere kant is er een onzichtbare wereld die aan je kleeft en hoe je je ook wast, je boent het niet van je huid af. Hoe meer ik schrijf des te meer ik besmet word. Hoe meer ik eerlijk vertel hoe zaken zijn gegaan en nog gaan, hoe meer ik merk dat ikzelf ook bezoedeld word onder dit al. En toch moet ik het neerschrijven. Van mij af schrijven, opdat men weet, opdat men weet dat het kind in mij nooit heeft kunnen kiezen voor een vader als hij. Dat je als kinderen opgescheept zit, je leven lang, met je ouders. Hetzij goede, hetzij minder goede of (noem het) slechte.

      Verwijderen
  2. Ellendig vooruitzicht dus weer en jij wordt er op aangekeken. Jammer al die vooroordelen...en niemand die ziet wat er werkelijk speelt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ZO gaat het al jaren, zo zal het blijven. Mensen zien wat ze willen zien en horen wat ze willen horen. Als iemand zielig kan doen is het mijn vader wel. "Wat doe ik verkeerd?" Zegt hij dan. "Mijn kinderen zien niet naar mij om." Niemand weet, niemand weet wat ik weet en ik onthul slechts de top van de ijsberg omdat ik het zelf zo vreselijk vind...

      Verwijderen
  3. Ik hoop zo voor je dat hier ooit een einde aan komt....aan al die pijn, aan al dat verdriet, aan al die starende veroordelende ogen..... Wat mij op een gegeven moment is gaan 'nekken' na een jeugd met een zeer complexe vader, is dat ik niemand meer kon/wilde vertrouwen.....dat ik altijd dacht dat mensen me niet mochten, me een stom niks waard zijnde mens vonden.... Als dat maar genoeg tegen je gezegd wordt, dan gá je dat geloven.....
    Ik hoop zo voor je Peter, dat dat je niet overkomt.....dat je niet het vertrouwen in de mensen om je heen kwijtraakt.....Ik bid voor je.

    Het onderzoek van Rob is achter de rug. Ik heb je een mail gestuurd over hoe het is gegaan. Kan me ook voorstellen dat je daar momenteel totaal geen interesse in hebt.....laat dan maar gewoon zitten.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja gelezen Jose, beetje complex ja hier. Moeder ziek, pa net thuis, gedoe (je leest het nog) Vader van Mattanja ernstig ziek, Rob zware onderzoeken, Hans veel pijn, er wordt volop gebeden en ik ben zelf net thuis bij "pa" vandaan. Maar weet in ieder geval dat ik dagelijks voor al deze zaken voor mijn broeders en zusters in de Heer in gebed ben en dank uitspreek voor alle aandacht en liefde en gebed die ik van jullie krijg....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat krijgen jullie veel op je dak, kunnen je zusters niet helpen?
    Ben niet helemaal lekker,dus hou het kort. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.