zondag 26 augustus 2012

Zondagchristenen


Stommelend komen mensen binnen in de kerk en nemen plaats. Vaak zeggen ze niets en nemen anoniem plaats naast je. Hun mond prevelt op zijn best een vluchtig “goedemorgen”  maar hun lichaamstaal is duidelijk. Afstand bewaren, staat er op hun voorhoofd. Ze komen enkel voor de dienst en niet voor jou. Ze zitten wel naast je, maar wensen enkel gemeenschap met de Heer en niet met jou. Soms heb je een tref en zit er zo’n lieve man of vrouw naast je waarbij je direct al merkt; zij/hij is onderdeel van het lichaam. Er is niet dat losse, afstandelijke, negerende wat ze uitademen. Ze komen bijeen voor de Heer en elkander. Ze beseffen één lichaam te zijn en behandelen de andere delen dan ook als onderdeel van zichzelf. De anonieme schuifelen vroom na de dienst weer naar buiten in het besef anders te zijn. Beter misschien en daarom naar de hemel te mogen. Ze groeten je niet bij het verlaten van de kerkbanken. Ze kijken star voor zich uit. Nog even dan is er koffie, denken ze. Durven wij ons nog echt te geven aan elkaar of zijn we ook van die zwijgzame geworden?

17 opmerkingen:

  1. Ik durf me sinds kort weer te geven. Ik heb een moeilijke geestelijke periode gehad, waarbij ik iedereen (inclusief God) op afstand hield. Ik werd daar steeds ongelukkiger en eenzamer van, maar kon het niet veranderen...... Op 16 juni (ja, ik weet zelfs de datum nog) heeft God me in m'n nekvel gepakt en me op een zeer liefdevolle manier laten zien dat HIJ er nog altijd is....dat HIJ van me houdt.....hoe groot ZIJN offer aan het kruis voor mij is geweest..... Kortom: het draait in dit leven niet om mij, maar om HEM en daar ben ik me weer hevig van bewust geworden. Sinds die dag kan ik me weer geven.....aan God én aan de mensen om me heen.....Ik ben HEM daar onnoemelijk dankbaar voor....Niet eens zozeer dat ik me weer kan geven, maar voor het hernieuwde besef wie JEZUS is en wat HIJ heeft gedaan voor mij......

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jij bent gewoon een heel lief mens, nix mis mee. ALs we dan toch zo nodig moeten clonen laten we dan bij jou beginnen...

      Verwijderen
  2. gelukkig gebeurt dat bij ons steeds minder,maar helaas het gebeurt ook,wel wil ik een lans breken voor mensen die door het leven zo murw geslagen zijn en een beetje schuw geworden zijn door verkeerde ervaringen,want o wij kerkmensen kunnen zoveel schade aanrichten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helaas wel Bas, en als wij al niet meer vriendelijk kunnen zijn, wat doen we dan in de kerk?

      Verwijderen
  3. Is hier ook wel zo. Sommigen zeggen niets inderdaad. Maar gelukkig zijn er ook genoeg die wel 'n praatje maken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja er zijn er wel maar genoeg is voor mij helaas niet aan de orde. Ik wilde wel dat de meesten zo waren. Laat dan uw vriendelijkheid bij alle mensen bekend zijn...

      Verwijderen
  4. Vanmorgen sprak ik "toevallig" iemand die het allemaal al een tijdje boven het hoofd groeit. Ze zei:"Iedereen heeft het maar druk en niemand heeft tijd om eens even tijd te maken om te luisteren.", en ze liep dus al een tijdje zo rond. Dat vond ik echt erg, dat je zo huisgezin van God bent en dan niet eens even je ei kwijt kunt. En hoewel ik wel even tijd had, trek ik me dat toch aan, want er lopen teveel mensen zo rond, dat vind ik echt verdrietig en kerk-onwaardig.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Vandaag naast een erg vriendelijke man gezeten en het moet ook mij van het hart dat dit de vreugde van een samenkomst vergroot....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Vreemd dat mensen in de kerkbanken inderdaad te vaak zo afstandelijk zijn. Het is overigens wel echt iets voor de meer traditionele kerken. Met loopt gauw de kerk in, hup naar hun 'eigen plekkie' en er wordt niet veel gezegd of gepraat met buren.. Ook altijd heel raar gevonden in de kerk waar ik vroeger zat. Nog vreemder is het om diezelfde mensen buiten de kerkdienst te ontmoeten, met de fiets in het dorp bv., en dat ze je dan zelfs niet willen zien. Zo lijkt het tenminste..
    Vriendelijkheid kost echt geen geld. En geeft zoveel vreugde, en kan onze smart delen.. Gelukkig is er wel een kentering gaande krijg ik het idee. Laten we elkaar ZIEN. Als het Lichaam van Christus..

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik ken een dominee die je altijd een heel klein knikje geeft met het hoofd. Je ziet het bijna niet. Dat is zijn wijze om aan te duiden dat hij je kent. Gelukkig is de Heer anders. Hij sluit de melaatse aan de borst. Dat kleine knikje is altijd als ik het zie een blijk van onderwaardering... Vraag mij af of dit zo naar de Heer toe ook gaat. Een kleine bijna niet waarneembare buiging...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Met zo'n miniem knikje hoopt de dominee (nog meer) afstand te houden, niet? Voor hem misschien al heel wat.. Sjongejonge. Nee, zo is de Heer gelukkig niet. Dat laatste inderdaad, daar zouden 'de dominees' eens over na moeten denken.

      Verwijderen
    2. Heel soms vraagt men zich wel eens af waar we nou toch eigenlijk mee bezig zijn in kerkenland? Waar is de tijd gebleven dat mensen door de Heilige Geest onderwezen werden en niet zozeer alleen op school? Dat papiertje enkel maakt iemand geen voorganger. Onnodig te zeggen dat er ook heel fijne herders zijn die de kudde bij elkaar houden in liefde. Een van de meest herkenbare zaken voor een goede herder is dat hij het weggedwaalde zoekt en terug haalt. WAT EEN LES!!!

      Verwijderen
  8. Ik vind het heerlijk om voorafgaand aan de dienst als ik naast iemand in de kerk zit een praatje te maken. Of ik draai me even om en wissel wat wetenswaardigheden (of onzin) uit met m'n achterbuurtjes. Ik zwaai graag even naar iemand die buiten gehoorsafstand zit en tijdens het avondmaal wissel ik graag blikken van verstandhouding. We zijn samen het gezin van God en in een gezin ga je toch ook belangstellend en liefdevol met elkaar om? Voorheen kwam ik in een baptistengemeente waar het soms ál te amicaal aan toe ging, met omhelzingen enzo, ieeeeeeh! Hoeft ook weer niet, maar ik snap het stugge zonder woorden naast elkaar zitten als vreemden helemaal niet...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh ja herkenbaar wij hadden dat ook in de charismatische hoek. Dat overdreven afgedwongen vriendelijk zijn. "Geeft elkaar dan een kus der liefde." En dan moest je een lelijk mens een kus geven dat je dacht, straks kunnen mijn lippen weer in de biotex groen....

      Verwijderen
  9. Ik praat wel eens te veel denk ik, haha... kan dat ook?

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Zo treffend omschreven.
    Ik krab mij hier even achter de oren. Ik zeg nooit zo veel, groet wel, kom voor de Heer en de mensen.
    Alleen... ik ken er bijna niemand. Ik probeer wel vriendelijk te knikken, maar eerlijk gezegd, ik durf niet zo goed een gesprek aan te knopen. Ik heb geen idee hoe en wat ik uitstraal....

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.