vrijdag 24 augustus 2012

Ja Peet met je "vader"


Een vreemde man belt me op en begint direct te schelden. Zo waardeloos figuur die je bent. Ik heb ook kinderen maar die komen elke dag aan mijn bed zitten en jij komt geheel niet bij je vader nu hij in het ziekenhuis ligt? Een schande!” Maar man ik weet niet eens dat hij er ligt.” “Daar geloof ik geen bast van, je bent gewoon een minne hond om die oude man zo alleen te laten liggen…”

Ik, gek als ik ben voel me christelijk geroepen om te gaan en de mannen op zaal kijken mij aan alsof ik een stuk vuil ben.
“Pa” geeft me de huissleutel en allerhande opdrachten. Haal ondergoed, een zakje drop en een pyjama bij me thuis uit de kast.”

Het huis aan de woudstraat stinkt en is verwaarloosd. De kapstok waar hij nu weer met zijn kop tegenaan gevallen is toen hij dronken van de trap knalde hangt los en ik met mijn gekke kop, boor een nieuw gat in de muur en hang hem weer netjes recht. Ik hoor de stemmen van de buren voor de deur mompelen en hun opgekropte woede over die klootzak van een zoon die nu wel komt, nu het kwaad weer is geschiet. Ik voel de aandrang alles uit te leggen en ze te vertellen hoe zaken werkelijk zitten maar de blikken in hun ogen zeggen mij dat het zinloos is. Ik ben en blijft de waardeloze zoon die zijn oude “vader” nooit bezoekt.

“Kom je nog wel eens bij je moeder Peter,” brult pa over de zaal. Mannenogen kijken mee en behaarde oren luisteren mee. “Ja pa elke week.” Een schande dat je maar een keer per week gaat, een regelrechte schande voor deze vrouw die zo goed voor je is geweest,” brult hij over zaal. Mannenhoofden knikken of schudden mij wegend en te licht bevonden hebbende.

Ik wil weg en loop weg uit deze hel van veroordeling zonder einde. Op de gang hoor ik het verontwaardigde gemompel van afkeurende mannenstemmen en erboven uit pa die roept:”Waardeloze lul dat je bent, ik wil je nooit meer zien, sterf van mijn part.”

Een maand later gaat de telefoon en een maatschappelijk werkster vraagt waarom ik niet bij vader kom?
Woorden schieten te kort, ik hap naar adem en alles lijkt even een grote klucht. “Ach hij huilt omdat mensen zeggen dat hij zijn dochter heeft verkracht toen ze zestien was, wat toch niet waar kan zijn?” Zegt ze. Ik doe er het zwijgen toe, hoe kan ik ooit, hoe kan ik ooit de waarheid volkomen te vertellen zonder ongeloofwaardige ogen op mij gericht te krijgen? Op de achtergrond hoor ik mijn pa snikken in zijn eigen geschapen poppenkast van het leven.

Hoe kan iemand begrijpen, hoe kan iemand ooit begrijpen…

Ik denk dat ik dit alles en meer maar eens ga verwerken in een boek. Misschien kom ik dan los van de vader die geen vader kon/wilde zijn en die een last in mijn nek plaatste die mij tot op de dag van vandaag te zwaar is te dragen. De bijbel zegt dat niemand boven vermogen verzocht zal worden. Hoe komt het dan dat ik zoveel pillen nodig heb om een beetje mezelf te zijn?

“Misschien geloof je niet genoeg,” zeggen diezelfde mensen die steeds vragen:”En kom je nog bij je vader?” terwijl ze vrolijk fluitend bij hun ouders naar binnen gaan.

Jij komt te kort! Je geloof is niet sterk genoeg! Je haalt het net niet Peet. Je moet sterk zijn! Echte kinderen Gods gaan van overwinning tot overwinning!

Waarom is het toch dat ik in al die woorden steeds het idee heb mijn pa te horen schreeuwen?

Zelfs "dominees" vinden dat je moet zijn, zoals zij vinden dat je moet zijn en anders wijzen ze je af en...bezoeken je niet om zaken op te lossen... Overal zie ik schaduwen van mijn vader en ze maken mij bang, zo bang dat ik zelf nooit vader kan zijn...


8 opmerkingen:

  1. Je schrijft:"Hoe kan iemand begrijpen, hoe kan iemand ooit begrijpen… "
    Ik kan allen maar zeggen dat ik je wel begrijp.
    Kan hier alleen niet uitleggen waarom.
    Ik hoop dat je troost mag putten uit het feit dat God wel je hart ziet, en Hij weet precies hoe het hele verhaal er echt uit ziet, wat dominees en mensen ook zeggen!
    Sterkte... ik bid voor je!
    Groet,
    Riah

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nou Peter, een heftig verhaal en een ontroerende zin aan het eind. Als ik je natuur foto's zie hoe intens je van de natuur kan genieten en oog voor detail heb, denk ik dat die laatste zin niet klopt;)En jou sterkte zit em in zwakheid door je gevoelens te laten zien, in een boek of blog. Maar veroordeling blijft pijn doen, je bent tenslotte ook mens. Soms komt er wel eens een moment in je leven dat je jezelf moet beschermen, wat anderen daar ook van vinden!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb hier even geen woorden voor......maar ik begrijp heel veel en kan ook veel invoelen...... Ik zou liever in het echt en samen met Rob eens met je praten......Het wordt tijd dat we een afspraak maken Peter. Roep jij even wat data (liefst op een zaterdag)?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lief, lief maar, het klink raar, ik kan er eigenlijk niet over praten. Schrijven lucht me al op en dat we eens bij elkaar komen is zeker iets waar ik naar uit kijk. Paula ook. Maar jullie hebben al zoveel hooi op de vork dat ik dacht dat het misschien beter was om eerst even al de energie in jullie eigen pijnen te steken. Wat niet wegneemt dat het hier heel gezellig is, haha. Ze zijn de straat aan het doen en je moet heel ver parkeren. Over een week of wat is het klaar en kan de auto op de dam naast het huis. Laten we dan wat afspreken als je wil....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Da's goed, roep maar wat data dan zullen Rob en ik kijken wat mogelijk is.....na 11 september in ieder geval. Doe maar even in een mail.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Lieve Peter,

    Ik lees je log nog steeds mee, ook al reageer ik niet zo vaak meer. Toch wil ik nu even reageren.
    en niet op dit stukje, want hier heb ik geen woorden voor.
    En in mijn hart huil ik met je mee. (daar ben je 1 lichaam voor)

    Wel wil ik reageren op hoe mensen tegen je praten.
    Ik herken dat heel erg en mijn gedachten gaan dan altijd uit naar Paulus. Hij vervolgde christenen, omdat hij dacht dat dat goed was. Hij voelde zich niet 'verkeerd' toen hij dat deed.
    Tot God zijn ogen opende.
    Zo zie ik mensen die jou (en mij en ieder ander) veroordelen. Ze bedoelen het goed, maar kennen jou verhaal niet. Hun ogen zijn niet geopend. Ze proberen alles volgens boekjes te doen, maar zo werkt het echte leven helaas niet.

    Laat je niet ontmoedigen door hun! Ga het ook niet proberen uit te leggen, want jouw pijn valt niet uit te leggen. Dat zit diep in je hart en daar kan je alleen stukjes van laten zien/lezen. Het enige wat wij daarmee kunnen, is net als de vrienden van Job in het begin deden, stil bij je gaan zitten, jouw het gevoel geven dat je niet alleen bent. Wij zijn in gedachten bij je.

    Liefs en in gebed verbonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Niet echt te bevatten hoe je 'vader'is... en dat iedereen blijkbaar maar gelooft wat hij zegt. Jij krijgt niet eens een kans blijkbaar.Je wordt zomaar veroordeelt door mensen die alleen maar je vaders verhaal horen. Een boek schrijven kan je idd misschien helpen met verwerken.Sterkte!
    Zal je meenemen in m'n gebeden..

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik vind het allemaal erg naar voor je. Weet gewoon niet wat te schrijven, maar wou toch een bericht achterlaten als medeleven.
    Ada

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.