vrijdag 24 augustus 2012

Ja Peet met je vader (laatste)


Ik begin mensen te wantrouwen, durf niet meer zo maar op visite te gaan. Bang te veel te zijn of afgewezen te worden omdat ik niet ben die ik in hun ogen zou moeten zijn. Mensen in de kerk zitten als familie bij elkaar en zingen samen geestelijke liederen. Als ik gedoopt (onderdompeling zoals de bijbel leert in de Pinkstergemeente) word is er dan ook niemand van de familie. Mijn vader vindt mij een geestelijke lul, mijn zussen vinden mij een Jim Jones en mijn moeder zegt:”wat heb ik verkeerd gedaan dat jij God nodig hebt?

Als ik later in de Hervormde kerk wil gaan kerken wordt mij geleerd dat mijn doop eigenlijk een beetje fout is. Nou ja niet fout maar je mag nooit aan het avondmaal want…daarvoor moet je eerst belijdenis hebben gedaan. Belijdenis op de televisie voor heel Nederland in tien uitzendingen is niet genoeg. Je moet het voor in hun eigen kerkzaaltje doen, dan keurt men het pas goed! Belijdenis via tal van boeken is niet genoeg, je moet het op het kerkelijk papiertje schrijven anders Geldt het niet. Belijdenis via de 10 jaar christelijke radio waar ik wekelijks aan meewerkte is niet voldoende, men wil het live horen, pas dan knikt God ja. Opnieuw het gevoel het net niet te halen. Net te kort te schieten. Net niet het “diploma” op zak te hebben welke acceptatie te weeg zal brengen. Als ik iedereen aan het avondmaal zie gaan, blijf ik stil op de houten kerkbank zitten en mag weer niet meedoen. De dominee had me dit maal wel bezocht om mij op het hart te drukken hem niet in verlegenheid te brengen toch naar voren te komen, want hij zou mij niet bedienen. Opnieuw hoorde ik de echo van mijn vader. Nu uit de mond van de man die voorganger heet te zijn. Mensen kijken vroom en slikken het brood en de wijn en ik slik enkel tranen. Weer niet geslaagd.

Ik schrijf door in mijn  boeken en pa belt me op laat in de avond om te zeggen dat het flauwekul is en nergens op slaat. “Ik vind er niets aan, dat jij je daarmee bezighoudt geeft wel aan dat ik het al die tijd goed heb gehad. Je bent en blijft een klootzak”

Waarom ben ik zo verdrietig en raken zijn woorden mij toch weer zo hard? Mijn oudste zus zet op Hyves dat ik een halve gare ben met mijn stomme boekjes.
Ook dat raakt me? Waarom toch kan ik niet hard en onverschillig staan tegenover de mensen die mijn eigen familie vormen?  Waarom blijf ik hopen op genegenheid en krijg daarvoor enkel lelijke woorden in de plaats?

Als ik de nieuwe televisie uitzending bij de EO (met Henk Binnendijk) mag maken zit er ergens de stille hoop op acceptatie. Samen met Paula gaan we naar mijn moeder om het bij haar te bekijken op de televisie. Maar mijn moeder heeft er geen zin in en wilde liever naar een soapprogramma kijken. Tegen heug en meug kijkt ze zonder positief commentaar mee en vertrekken we met het besef dat ook zij geen boodschap heeft aan de jongen die nog altijd bezig is op de een of andere wijze zijn leven op de rails te zetten.

Mijn vader belt later dronken op om te zeggen dat hij ook een afspraak heeft met de EO om ook zijn zegje te kunnen doen. Hij heeft volgens zeggen een afspraak met de “man met de bril” (Feike ter Velde) en zal eens een boekje opendoen over de lul die ik ben…



9 opmerkingen:

  1. Ik ken je familie natuurlijk niet persoonlijk, maar uit je stukjes, blijkt voor mij althans, dat het mensen zijn waar je alleen maar diep medelijden kunt hebben. Wat een stelletje zielige figuren. Je zegt waarom kan ik niet hard en onverschillig tegenover mijn familie zijn, maar wie kan dat wel? Ik denk dat medelijden hebben en afstand nemen het uiterste is wat je in zo'n geval kan doen.
    Nogmaals, het gaat eigenlijk mijn voorstellingsvermogen te boven, dus kan ik geen zinnige raad bedenken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik word hier heel stil van......heb geen woorden meer.....dat een vader zó kan doen tegen zijn kind......Nogmaals Peter: ik bid voor je.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja mensen ik hoop dat men die dit leest nog eens extra beseffen zal hoe kostbaar goede ouders zijn...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is zelfs nog meer dan kostbaar... Ouders zijn een voorbeeld, een richtingaanwijzer... Ik kom zelf uit een gebroken gezin waar nog zo veel meer speelde dan alleen een scheiding, en daar heb ik nog de 'triggers' aan overgehouden (om het maar zo te zeggen). Vaders zijn zo enorm belangrijk in het leven van een kind. Vorige week zondag hoorde ik in een preek dat vaders de meeste invloed hebben op de kinderen en dus de belangrijkste (ook volgens onderzoeken). En in het geloofsleven kan het een ernstig gevolg hebben in het vaderbeeld naar God, wanneer de vader respectloos met zijn naaste omgaat (zo ook met zijn vrouw en de kinderen). Ik heb jaren moeten 'zoeken' naar een goed beeld over God de Vader, omdat ik altijd het gezicht van mijn vader zag als ik aan God dacht en bad. Ik heb enorm veel respect voor je Peter hoe jij je blijft vastklampen aan God, ondanks het destructieve gedrag van je aardse vader! Ik bid je alle kracht toe om je hier door heen te slaan.

      Verwijderen
  4. Hoi peter,

    Gods woord zegt we hebben niet te vechten tegen vlees en bloed maar tegen machten en krachten en heersschappijen in de hemelse gewesten.
    En jou verhalen getuigen van deze machten en krachten die door jou ouders en familie heenwerken,vergeef het ze want zij hebben het zelf niet door.
    Zij kennen Christus niet en verzetten zich met hand en tand en raken geinriteerd door Christus die in jou woont.
    Jonge wel zwaar en heftig maar lijden voor Christus heb jij nu aan den lijve meegemaakt je wordt net als HIJ uigekotst...
    Ga in de kracht en de liefde van Christus want Hem en zijn opstandingskracht ben je letterlijk nodig in zulke situatie..
    En broeder ik heb je wel lief met de liefde van Christus...

    Grtz Henri

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Grappig dat mijn zussen jaren en jaren mee zijn geweest naar de kerk en dus wel degelijk de Christus zouden moeten kennen. Maar er zijn twee soorten kennen. Het kennen van binnenuit en het kennen van buitenaf. Hoe geweldig zal het zijn als het van binnenuit zou worden.
    Vergeven is iets wat enkel door de kracht van ZIjn opstanding tot stand mag komen. Ik bid iedereen die zoiets meemaakt Zijn kracht dan ook van harte toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Erg zoals je familie met jou omgaat Peter. Ze hoeven het er toch niet mee eens te zijn, maar ze mogen je wel respecteren, dat is heel menselijk namelijk. Ik heb er geen woorden voor hoe jij wordt behandeld!
    Nu snap ik het avondmaal-verhaal niet zo goed. Ik ben ook 'groot gedoopt' (bij de bappers) en toen ik lid werd van de hervormde kerk werd er niet moeilijk gedaan over het avondmaal. Belijdenis en volwassendoop worden in de meeste hervormde kerken gelijkgesteld. Ik zou het absoluut onchristelijk vinden als je geweerd wordt van het avondmaal, want jouw doop (en getuigenis) is een belijdenis!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Gelukkig ja zeg dat Mattanja. Ik begrijp kerken wel hoor, maar ergens zijn het vaak systemen geworden waarbij men niet buiten de kerkregels om kan denken. De regels zijn er voor de mens en niet andersom.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.