donderdag 23 augustus 2012

Ja Peet met je vader ik heb kanker


“Alweer?” “Je had dat 15 jaar geleden ook al riep u toen!” “ach ik zal dat wel in mijn dronken kop gezegd hebben,” riep hij. “Zal ik u komen halen “pa?”  “Neen laat me maar thuis, ze willen me in een verpleeghuis hebben maar ik wil niet.” “Ach pa ga er toch heen, je krijgt daar een normaal leven.” “Wil ik niet, dat weet je toch, ik wil mijn borrel kunnen drinken.”

“Ik ben overigens met de auto van de dijk gereden tegen het brugwachters huisje. Wil je borg staan voor mij zodat ik een andere kan kopen?”
“Kan toch niet pa, als je iemand doodrijdt moet ik betalen.”
Dacht ik al dat je zo’n lafaard was, slechte zoon ben je, eigenlijk een waardeloos figuur.”
“He pa doe niet zo lelijk, ik vind het beter dat je gaat fietsen.”
Weet je wat jij kan met je geestelijke kop? Doodvallen en als ik sterf kom dat nooit op mijn kerkhof.”
“Maar pa je krijgt enkel een graf en niet een geheel kerkhof tot je beschikking hoor.”

“Ik zeg het nog eens duidelijk:”Kom niet op mijn kerkhof want ik vervloek je uit mijn graf, waardeloze klootzak met je geestelijke smoelwerk, tuut, tuut, tuut…”

Zomaar een gesprekje met mijn “vader”. Zal de buitenwereld ooit beseffen dat er achter deze man met een masker van vriendelijkheid een alles verwoestend mens zit die, als hij de kans krijgt, je leven ruïneert.

“Het is toch je vader,” zeggen mensen tegen mij.
Weten zij veel!!!
Niemand weet hoeveel ik lijd en bid en hoop.
Niemand ziet de pijn wat het is om geen vader te hebben.
Weten zij veel!!!
Kom je nog wel eens bij je vader, vragen mensen?
Ik zeg:"Neen".
Het is en blijft toch je vader, zeggen ze, en lopen door...


16 opmerkingen:

  1. Pfff, nou geen wonder dat je niet meer bij je vader komt als dat zo gaat! Moeilijk voor je hoor, natuurlijk doet dat pijn...
    Hoop dat je het wel van je af kan zetten...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Peter toen mijn vader ging dementeren is hij nog gauw met een oude vrindin van mijn moeder getruowd om niet naar een verpleeghuis te hoeven.ach ik kan daar ook een boek over schrijven,mijn oudste broer was chicofreen die kon mij liefhebben en haten als geen ander,als hij weer aanspreekbaar was en wist dat ik hem weer gedwongen had laten opnemen kon hij razend worden hij goot een keer een kokende pot koffie expres over mij heen de volgende keer sloeg hij een fles kapot en kwam mij daarmee achterna,de volgende ker was hij Keizer Napoleon en liep hij naakt door het dorp,ach achteraf praat je over alle dingen anders als dat je er midden in zit.en besef je pas hoe klein en kwetsbaar een mens kan zijn(ook al laat uiterlijk vertoon anders zien)en geloof mij je vader weet waar de hulp vandaan moet komen,alleen het komt er zo rot uit.sterkte .wij bidden met jullie mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat moet dit moeilijk zijn voor je, Peter. En ook voor je vrouw. Woorden zijn al gauw teveel, 't dooddoeners of de stilte van het negeren.
    Kan enkel voor moed en kracht bidden om dit verdriet, dit stuk leegte aan te kunnen. Dat doe ik dan ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een pijn en verdriet gaat er achter dit blogje schuil. Ik weet niets te zeggen, maar leef met je mee in je gemis.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik krijg een krop in mijn keel en tranen in mijn ogen als ik dit stukje van je lees.......ik vind dit zó erg voor je..... Ik weet verder niet wat ik erop moet zeggen, alleen maar dat het héél kaal moet voelen als je een vader hebt die zó doet.....Ik bid voor je Peter....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Tja het is lastig om goed weer te geven hoeveel schade het veroorzaakt als je een “vader” hebt als de mijne.
    Jullie begrijpen dat dit slecht het topje van de “ijsberg “ is.
    Boeken zijn te kort om precies te vertellen wat er allemaal tegen mij gezegd is.
    Mensen bellen mij op om me te vertellen dat ik een waardeloze zak ben omdat ik hem niet bezoek. Maar als ik aan de deur kom doet hij niet open en laat me staan.
    Achter mijn rus vertelt hij verhalen dat ik niet wil komen.
    Als hij weer in het ziekenhuis ligt en ik ga op bezoek gaan kamergenoten schelden op mij omdat hij ook daar heeft lopen stoken en dingen vertelt die niet waar zijn.

    1000 maal belt hij midden in de nacht al 20 jaar lang mij op om te schelden en zijn frustratie te uiten over wat een klootzak ik ben.
    Ik ben geen mens ik ben een dier, een misbaksel!
    Gek maar nu ben ik 51 jaar en nog altijd raakt het mij.
    Vorige week belde een tante om mij te vragen mijn hand over mijn hart te strijken.
    “Maar tante, ik wil wel zeg hem aub dat ik hem direct kom halen als hij dat wil, want hij is vanaf mijn 26e levensjaar slechts hooguit tien maal bij mij geweest. Op ons trouwen? Neen hij had geen zin. Op de begrafenis van zijn moeder? Neen hij had geen interesse!
    “Weet je wat we doen?” “Zeg hem dat ik hem deze week op kom halen om nu eindelijk het huis wat we al 16 jaar bewonen te zien?”

    Maar pa wilde niet en had geen zin. En toch was ik weer degene die de schuld kreeg van tante want hij was zielig en ik een lul!

    “Peet ik zag je zus Astrid in de straat en ze gaf me haar mobiele telefoonnummer en ik ben het, stom als ik ben, kwijtgeraakt. En stomme Peet gaf het nummer….
    Astrid boos want het was een leugen en nu belt hij haar ook midden in de nacht al jaren lang.

    “De buurman heeft mij op mijn schedel geslagen met een loden pijp Peet, moet je zien wat een blauwe plek!”
    “Ik naar de buurman met mijn christelijke kop om te vragen naar het hoe en wat?” Welnee jongen, je vader is weer dronken van de trap gevallen en wij hebben op het lawaai de politie gebeld die hem met zijn kop tegen de muur vonden,”vertelde buurman…

    Peet je kan mijn oude glasslijpmachines overnemen, dan kan je een kleine onderneming beginnen voor jezelf en die uren dat je nog fit genoeg bent om te werken voor jezelf een beetje rommelen.”

    Ja fijn pa ik geef u er 1000 euro voor want ik wil het niet voor niets hebben.”
    Ik zoek een ruimte en vind iets waar ik de machines kan plaatsen maar als ik met een aanhanger voor de deur staat lacht hij mij uit en zegt:”Lul je krijgt niets en die 1000 euro steek je maar in je reet.”

    Hoe kan ik ooit uitleggen hoe groot de invloed ik van de man die ik als kind papa noemde aan een vreemde?
    Hoe kan ik ooit…hoe kan ik ooit…Hoe….

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Vanuit hier geef ik je een liefdevolle hug.....het helpt waarschijnlijk niet, maar ik zou zo graag dit verdriet voor je verzachten......Ik hoop en bid dat God je kan en mag troosten......

      Verwijderen
    2. Wat 'n verschrikking lijkt me dat Peter,al ben je 51, het is wél je vader die zo doet dus ja dat doet zeer. Denk dat ik daar allang aan onderdoor was gegaan aan al die 'streken' die hij uithaalt.

      Verwijderen
  7. Als moeder-zijnde breekt m'n hart als ik zulke dingen lees. Hoe kun je op zo'n manier met je bloedeigen kind omgaan? Dan verdien je het niet om vader of moeder genoemd te worden... Wat verschrikkelijk voor je, lieve Peter! Wat ben jij, ondanks dit, een fijn mens geworden!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. "Hoe kan ik ooit uitleggen hoe groot de invloed ik van de man die ik als kind papa noemde aan een vreemde?
    Hoe kan ik ooit…hoe kan ik ooit…Hoe…."

    Sommige dingen zijn niet uit te leggen Peet.
    Zoals de Vader met jou en mij omgaat valt ook niet uit te leggen!
    Velen van ons hebben gelukkig een vader (gehad) die lichte trekken vertoonden van "de Vader", maar velen (waaronder jij) ook niet.
    En dat trekt zijn sporen.
    Mede daarom vind ik het zo mooi dat jij (desondanks!) je vertrouwen blijft stellen op onze Vader! (Genade!)
    Houdt aan,grijpt moed Peet!
    Het klinkt misschien erg cru,en ik had je graag anders gegund, maar laat de voor je Vader ajb niet verteren door de liefde voor je vader!
    Ik bid voor je, en voor je vader.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een verschrikkelijke toestand Peter. Ik denk aan je en leef ook met je mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Het laatste wat ik durf te zeggen en nog altijd het topje van de ijsberg vormt. De rest is te beschamend om neer te pennen. De reden dat ik dit na 51 jaar doe? Opdat men begrijpt, om dat men begrijpt en beseft dat de boeken waarin een christen een voorspoedig leven heeft in mijn beleven haaks staan op wat ik beleef.

    Ik net uit het ziekenhuis en 14 jaar. Ouders net uit elkaar. Zusjes weg met moeder mee naar de andere man. Ik alleen over met “vader” in het lege huis.

    “Je mag best naar je moeder gaan Peter, maar weet dat ik trots op je ben als je het niet doet.” (effect, ik zag jaren en jaren mijn moeder en zusjes niet meer) Manipulatie is een verschrikkelijke kracht.

    Pa kreeg verkering met Bea en deze sliep nu op de plek waar ooit mijn moeder lag. Daarna kwam Tonnie, Gerrie, Ans en weet ik veel. En allemaal lagen ze op mijn moeders bed gedeelte.

    Er belde in die tijd nimmer een tante of een oom om te vragen hoe het nu met mij ging. Iedereen hielt zich volkomen stil en had het te druk met eigen levens.

    “Pleur aub snel het huis uit jongen want je vergalt mijn leven”.
    Pa stond ketterend boven de pan met dampende aardappelen en was gestopt met werken en begonnen met zuipen.

    En ik pleurde de deur uit, zodra het kon. OP mijn 19e kon ik een flatje huren en ik was opgelucht. Pa had geen tijd me te helpen met een en ander, hij moest op vakantie met een van zijn geliefden.
    “Maar laat me dan het oude aanhangertje gebruiken om te verhuizen die staat al jaren doelloos in de schuur?”

    “Neen, je moet je eigen boontjes doppen en mij niet lastig vallen.”
    Zodoende stond ik alleen te behangen, schilderen en was er niemand die erbij was en mee te kijken in mijn eerste “eigen” flatje.

    Na al die jaren heb ik geen enkel gevoel meer voor de man die mijn vader zegt te zijn. Er is niets meer enkel gebed. En nog altijd vragen mensen:”kom je nog wel eens bij je vader,” zonder dat ze begrijpen, zonder dat ze begrijpen.

    Ook mijn eigen moeder die inmiddels dement is, en waar ik toen ik op mijn 19e op mijzelf ging wonen weer voorzichtig contact mee zocht is in al die jaren vanaf mijn 19e tot mijn 51e hooguit zes keer bij mij geweest.
    Dat mag ongeloofwaardig klinken, maar God weet dat het toch echt waar is.

    Hoe kan ik ooit uitleggen welke sporen er getrokken zijn in mijn ziel die er nooit meer uit te wassen zijn?

    En elke week vraagt mijn moeder als ik haar bezoek een half uur lang, twintig keer:”kom je nog bij je vader?” En ik zeg:”nee ma.” En zij zegt:”ach wat zielig voor hem….”

    Hoe kan iemand begrijpen, dat diep ik mijn ouder wordende lichaam, dat jochie nog altijd zoekt naar vader en moeder. Hij tast in de donkere gangen van het ouderlijk huis, kijkt in het kolenhok, in de kelder, maar vindt er slechts schimmen van wie ze hadden moeten zijn…
    En toch, het blijven je ouders…

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Niemand zal ooit volledig kunnen invoelen hoe jij je diep van binnen voelt....met al je verdriet, pijnen en littekens......niemand, op Eentje na......Gelukkig heb je Hem gevonden en is het puur genade dat je zo'n fijn mens geworden bent Peter. En toch.....ik snap zo wat je zegt: 'het blijven je ouders'....Ik heb ook niet zo'n fijne vader gehad......

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is mooi wat je zegt José. Gelukkig heb je Hem gevonden en is het pure genade dat je geworden bent wie je bent. ( Of je een fijn mens bent geworden weet ik natuurlijk niet Peter, zo goed ken ik je (nog) niet haha)
      Door mijn gedachten gaat ook het woord 'vergeving'. Maar wat lijkt mij dat in dit opzicht moeilijk zeg. Het lijkt wel onmogelijk misschien. Hier kan alleen onze Hemelse Vader je bij helpen denk ik. Wat geweldig te lezen dat je ondanks alles toch voor hem bidt.

      Verwijderen
  12. Ellendig, kan hierin geen enkele raad geven, omdat het mijn voorstellingsvermogen te boven gaat. Zelf verloor ik mijn vader toen ik elf was, en er zijn momenten dat ik hem nog mis.
    Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Woorden schieten tekort Peter. Wat je schrijft is voor weinigen herkenbaar; de pijn, het verdriet, de leegte, die onrechtvaardigheid en de machteloosheid. Het raakt mij, maar wat ik tegen je zou willen zeggen, kan ik niet in woorden omschrijven. Eigenlijk niets zeggen, maar gewoon in stilte voor je bidden, voor kracht en om de mega zere plek in je hart door Zijn Liefde te laten helen. Ik heb je volgende berichten ook gelezen en vind het erg dapper dat je je gevoelens zo open kan delen met ons. Ik vind het heel waardevol dat jij God gevonden hebt en je aan Hem blijft vasthouden, ongeacht wat je familie zegt. Daar moet je erg sterk voor in je schoenen staan! Ik bid voor je en voor je vrouw, om hier in wijsheid en door Zijn kracht mee om te gaan. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.