donderdag 30 augustus 2012

En dan sta ik plotseling toch aan zijn bed

Het mag gek klinken maar tijdens de fietstocht deze avond, waarin ik hoopte dingen op een rij te zetten, vatte ik plotseling moed en besloot te gaan. En daar lag hij dan. De eerste gedachte die mij bekroop was: is dit de man die mij zoveel pijn heeft gedaan? Is dit de mens die mij nachtenlang uit de slaap heeft gehouden met zijn dronkeman gelal, gevloek en getier aan de telefoon? Is dit de man die mij keer op keer vernederde met woorden en mij tot op de dag van vandaag doet twijfelen aan wie ik nu eigenlijk ben? En ondanks ik dit besefte voelde ik mij schuldig. Hij geleek nu op een vogeltje net uit het ei gekomen. In de foetushouding met slangen in verschillende lichaamsopeningen. Water borrelde aan de muur. Zijn adem roggelde en zijn waterige ogen gingen even open en zakten meteen weer weg in het land van vergetelheid der dromen. Ik stond aan zijn bed en plaatste mijn hand op zijn kale kinderkopje. Niets was er meer over van de tiran die hij ooit was. Enkel een lege dop een half gesmolten paashaasje dat in de zon heeft gestaan. Zijn knokige benen staken als twee mergpijpjes uit zijn ondergoed en zijn armen geleken op panlatjes. “Pa,” riep ik in zijn behaarde oor. Ik hoorde de twijfel in mijn eigen stem toen ik de vreemde in dat bed vader noemde. Even tilde hij een oog op en mompelde:”laa me slape.” In bewustzijn ongewenst en in onbewustzijn ongewenst. Ik borduurde de minuten aan elkaar en hoopte op zijn ontwaken, maar de lakens bleven ritmisch op en neer gaan op de maat van mijn nachtmerrie…

6 opmerkingen:

  1. Goed van je, dat je toch bent gegaan. Maar het zal je veel energie energie kosten. Gods nabijheid toegewenst in dit alles

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ” In bewustzijn ongewenst en in onbewustzijn ongewenst."

    Dit zegt veel, heel veel Peter. Wel dapper dat je toch gegaan bent, hele overwinning op jezelf. Ik hoop dat je dit alles ooit kan verwerken, 'n plaats geven...
    Sterkte nogmaals! Ik bid voor je...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je hebt gedaan wat je kon doen, als meer er niet in zit, is dat zo. Jezelf verwijten maken heeft geen zin, lastig maar het is niet anders. Sterkte kerel, ook voor je vrouw natuurlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een moeilijke stap.....en je hebt het toch gedaan. Ook al voel je het nu dat hij je nog steeds afwijst, je hebt gedaan wat je hart (of God?) je ingaf. Je bent aan zijn bed gaan staan en ik bid voor je dat deze stap zal helpen om al die nare, lelijke dingen die je met hem hebt meegemaakt te verwerken en een plekje te kunnen geven.....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dapper en moedig Peter dat je bent gegaan. Gods nabijheid toegewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Omdat je bent gegaan, kun je hem loslaten. Door hem zo te zien, zie je zijn andere kant. Hulpeloos, alleen, eenzaam, leeg ... En toch, zonder jouw persoonlijke geschiedenis tot in detail te weten, zeg ik: hij is een mens, gevormd, misvormd, wellicht in geestelijke zin mismaakt, maar toch een schepsel.
    En liefde? Liefde kan zelfs op puinhopen en wrakken bloeien ...

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.