woensdag 18 juli 2012

Vergeet het maar


Naarmate ik ouder word en ik zie een jongetje spelen met zijn step, ervaar je toch een stukje gemis een leegte. Als de zon schijnt en er loopt een blond meisje met haar gehavende pop in de kleuterarmpjes gedrukt voorbij, denk ik soms wel eens hoe jammer het is als je chronisch ziek bent. Er is niet iets eigens wat je lief kan hebben, iets wat tegen je aankruipt op de bank en je onvoorwaardelijk vertrouwt. Dat gaat natuurlijk over als het kindje ouder wordt. Dan is papa niet meer de grote sinterklaas maar meer een oude zak. Maar toch, ergens is er een leegte als je bestaan zonder kinderen is. Aan wie moet je je kennis overdragen? Aan wie je levenswijsheden met zoveel moeite verworven. Zelfs God zelf heeft een Zoon maar jij hebt enkel die lege plek. Dat voelt raar, zeker als je zelf een vader hebt die nooit naar je omkijkt. Je vraagt je af: zou ik een goede vader zijn geweest als ik gezond had mogen zijn?
Ach ik zit ook maar te zeuren. Vergeet het maar. 

18 opmerkingen:

  1. Aiiii, dit raakt me Peter. Zit in dezelfde situatie wat dat betreft en het voelt echt als 'n groot gemis ja. Was graag moeder geweest maar helaas, is niet anders. Neemt niet weg dat het soms pijn doet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh dat wist ik niet ik hoop dat ik je geen pijn doe met dit logje...

      Verwijderen
  2. Ik heb altijd geweten dat ik nooit kinderen zou hebben, mijn vrouw ook overigens. We hebben ze dan ook nooit gemist, en sommige zou ik voor niks nog niet willen hebben. Als je soms hoort wat een ellende je van kinderen kunt hebben, nee laat maar zo.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Moet altijd lachen om Gerrit als hij zegt: Sommige zou ik nog niet voor niets willen hebben. Herkenbaar Gerrit...

      Verwijderen
  3. Dat is zeker geen zeuren Peter, het lijkt me werkelijk een gemis. Ik heb makkelijk praten natuurlijk met een heel aantal kids en een goede relatie met mijn ouders. Het lijkt me erg moeilijk als je dit niet hebt en het mist.
    Misschien is het toch een idee (en een schrale troost) om je levenservaringen op te schrijven in een boek of iets dergelijks zodat anderen ervan kunnen leren. Je hebt natuurlijk dit weblog en je hebt ook al diverse boeken geschreven maar je hebt zoveel meegemaakt in je leven dat anderen daar ook van zouden kunnen leren.
    Het is natuurlijk niet wat je bedoelt en het vervangt ook nooit het gemis maar misschien is het een idee.
    En ja..of je een goede vader was geweest dat zul je nooit weten. Ik denk wel dat er veel gelachen was bij jullie thuis :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeg Wendy als je er nou even eentje zat bent, weet je waar je het een tijdje kan onderbrengen.... Een boek over gemis van kinderen? Hmm een redelijk idee, ik zal er over denken.

      Verwijderen
    2. Dat houd ik zeker in gedachten Peter..haha. Ze zullen zich zeker niet vervelen bij jou denk ik. Je bent natuurlijk christen, een natuurmens, eerlijk en duidelijk, zit vol humor en houdt ook nog van lekker eten, nou daar houden ze bij ons ook wel van.
      En wat dat boek betreft bedoelde ik je gewoon je levenservaringen op te schrijven niet zo zeer over het gemis van kinderen, hoewel dat natuurlijk ook een onderdeel van je leven is. Het zou over allerlei diverse onderwerpen kunnen gaan die je bent tegengekomen en van geleerd hebt. Een andere kan hier ook weer van leren.

      Verwijderen
  4. Er zijn veel slechte ouders op deze aardbol Peet, maar volgens mij hadden Paula en jij heel goede geweest. Er is toch een vreemde zaak aan de gang op dezer aard. Mensen die erg goed voor hun kinderen zouden zijn krijgen ze niet en mensen die hun kinderen weggooien in een abortus krijgen ze wel, een onbegrijpelijke kwestie.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Aha er zijn dus meer mensen die iets herkenen van dit gemis. Maar het is deels geromantiseerd natuurlijk. Want je hebt ook de zorgen, het verdriet als ze ziek worden en meer pijn en kopzorg. Het is daarom dat wij ons er nooit naar hebben uitgestrekt. Ik heb genoeg aan mijzelf en wil een kind niet opzadelen met de last die ik amper dragen kan. Daarnaast verandert zo’n lief kind voor je het weet in een puistige puber die zeurt om zakgeld en even later met een jongen of meisje thuiskomt waarvan jij denkt:ik wilde wel dat ze wat anders hadden gekozen.
    Maar ergens, het is misschien gek, mis je iets om verder door te rijpen in je leven. Vader of moeder worden doet iets met je persoonlijkheid en dat mis je als je kinderloos blijft. Er blijft iets onaangeroerd, iets onaf, iets in de kiem gesmoord.

    Moet mij ook van het hart dat ik begrijp dat sommige echtparen alles op alles zetten als het niet lukt kindertjes te krijgen. Het is een aangeboren van God ingegeven drift. Niets mis mee. Soms vraag ik mij wel af of het gestoei met zaad van anderen (donor) nou wel door de christelijke beugel kan. Wil niemand veroordelen hoor, maar denk altijd aan het liedje van Adele Bloemendaal als ze zong: Laten we het nog een keertje overdoen want het was niet naar mijn zin. Een dame met blond haar, kreeg een pikzwart kind dat is raar….
    Het zal je toch overkomen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. We moesten de keus maken..wel of niet..gekozen voor niet omdat de kans op 'n gehandicapt kindje groot was volgens arts door mijn vele med. gebruik. Dat doe je een kind niet bewust aan. Wij niet iig. Achteraf bezien ook gewoon goede keuze. Heb nog lang in 'n depressie gezeten en kreeg later milde vorm van ms erbij dus tja...

      Verwijderen
    2. Een pijnlijke maar wijze keus die meer mensen zouden moeten maken want het is er een van liefde. Ik las een tijd geleden over een gezin in het RD die had 4 gehandicapte meisjes in rolstoelen en bleven maar bezig met zwanger worden. Sorry hoor iedereen moet daar een keus in maken maar in mijn beleving is het dan de verkeerde. Je hebt toch verstand denk ik dan. Dus heel wijs van je Marie Louise.

      Verwijderen
  6. Ach Peter, dat is geen gezeur en vergeten doe ik dit logje ook niet...... Het is voor jou een realiteit van gemis en pijn en dat is heel gerechtvaardigd. Ik heb natuurlijk makkelijk praten met een fijn gezin, lieve kinderen die naar ons omzien, het eerste kleinkindje op komst (nog 3 weekjes!!!). Natuurlijk heb ik ook mijn zorgen over onze kinderen. Toen die van ons in de puberteit zaten, was het echt niet altijd even makkelijk en er zijn ook schokkende dingen gebeurd (waar ik nu niet over uitwijd) waarvan ik niet weet hoe ik daar doorheen was gekomen zonder de Heer.....
    Wendy's idee om daar een boek over te schrijven, is misschien wel een heel goed idee Peter. Weet in ieder geval dat ik dagelijks voor jullie bid.
    Overigens...ik denk dat Paula en jij hele goede ouders zouden zijn geweest.....met hun fouten zoals iedere ouder die heeft, maar ook met een hoop liefde voor hun kinderen.....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh nog drie weken ik heb vanmorgen nog aan jullie gedacht hoor. Onwijs leuk dan ben je een echte oma geworden. Heb je al trek in een advocaatje met slagroom? Dat eten oma's toch? Haha. Maar erg leuk hoor. Bedankt voor de gebeden, we hebben we nodig, zeker weten.

      Verwijderen
  7. Ai Peter wat een teer onderwerp maar aan: als dit, als dat, daar schieten jullie ook niet mee op hoe moeilijk soms ook ,vrienden kunnen om jullie heen gaan staan en dat kan soms als een warme deken overkomen,maar die gaan ook weer naar huis.èèn geluk hebben jullie, jullie weten waar je ermee terecht kunt en dat bedoel ik niet als dooddoener maar als iemand die best een stukje van de deken wilt proberen te zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Bas, ja waar wat je zegt. ALs we elkaar een beetje warmte geven dan komt alles goed. Een deken is oke een dekbed nog beter zeker met die koele zomer.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. En een mooie quilt, is dat ook goed? Daar houd ik zo van en dat willen wij best voor jullie zijn ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.