donderdag 19 juli 2012

Knielend dienen

Veel mensen lijken het geloof en de uitoefening daarvan in het grote te zoeken. Ik hoor de voorganger nog de woorden uit de bijbel citeren als Paulus schreef:”Strek u uit naar de hoogste gaven en ik wijs u een weg die nog veel hoger gaat.” Het is waar, we mogen ons uitstrekken naar geestesgaven, daar is niets mis mee. Enkel hoor ik zo weinig dat we klein moeten beginnen in het allerdaagse. Een baby die net geboren is, zet je ook niet in de cabine van een vrachtwagen en zegt:”Ja rijden maar.” Alles heeft zijn tijd zegt Prediker en zo is het ook, zo moet het ook.
Vandaag een regenachtige dag en toen ik uit de stad kwam en alle fietsen kleddernat zag staan, greep ik een handdoek die altijd wel in mijn fietstas zit en maakte alle zadels droog van de anderen die met mij in de passage hadden staan wachten tot de bui ophielt. Iedereen lachte en sommigen klapte in hun handen. Eigenlijk is een beetje liefde geven heel makkelijk en leuk. Ik denk dat we in het eenvoudige moeten beginnen en niet verwachten dat God ons tot Profeet maakt zonder dat we onze naaste willen dienen van onderaf. Misschien vergis ik me, maar echte voorgangers worden niet op scholen of instituten gemaakt maar komen tot stand op knieën van dienstbaarheid. Daar gaat het vaak mis, men acht zich op een voetstuk en beseft niet dat dit de plaats is die enkel de Meester zelf toekomt.

2 opmerkingen:

  1. Juist door de kleine dingen te doen en jezelf voor anderen in te zetten (dienen dus)leer je heel veel denk ik. Praktijk, ervaring. Niet zoals vaak gebeurt: studeren en dan denken dat je alles weet vanuit de boeken. Levenservaring is ook een grote rijkdom die je kan delen met anderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Er staat dat Jezus zelf ook de gestalte van een dienstknecht had aangenomen en Hij waste zijn discipelen de voeten, een werkje waar geen van de anderen erg veel zin in had. Laatst ging onze samenkomst er ook over, dat als je veel gegeven is, je dan ook des te meer kan dienen! En dat hoef je niet altijd in het grote te zoeken. Mooi dat verhaal van dat droogmaken van die zadels, het zijn de kleine dingen die het doen! Ik heb ook altijd een beetje moeite met het feit dat sommige mensen die een dienst hebben die voor iedereen zichtbaar is, daarvoor worden geeerd, terwijl er ook mensen zijn die enorm veel doen 'in het verborgene', en daar hoor je niemand over. Terwijl die stille trouwe krachten zo waardevol zijn. Zo hebben wij in onze gemeente iemand die iedereen (en dat zijn er best veel) met zijn/haar verjaardag trouw een verjaardagskaartje stuurt, jaar in, jaar uit, met goede woorden erop. Dat vind ik wel bijzonder. Het is voor je gevoel wat eervoller om 'grote' dingen voor God te doen, maar dat is maar voor enkelen weggelegd. De meeste goede dingen die we kunnnen doen liggen gewoon voor onze voeten, en we kijken er bijna overheen, omdat het soms maar zo klein is..
    groeten van Geke

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.