donderdag 28 juni 2012

Ik heb er nooit iets van gemerkt

Zomaar een paar woorden die nogal eens vallen als het om kindermisbruik gaat in onze tijd. Mensen hebben de egoïstische neiging om weg te kijken, als ze iets zien of horen dat niet door de beugel kan. Een katholieke priester misbruikt twaalf jongetjes, een ander vermoord er bijna vijftig die ook nog eens geestelijk gehandicapt waren. Niemand wist wat natuurlijk! Nou ja ze wisten het misschien toch wel maar keken weg. Een moeder wier dochtertjes jarenlang door hun stiefvader werden misbruikt zei:”Ik heb er nooit iets van gemerkt.” Zes miljoen Joden werden vergast: “wir haben es nicht gewusst!”

Zomaar een paar situaties waarvan ik denkt:daar geloof ik dan geen knikker van! Mensen kijken weg en nemen geen verantwoording omdat ze de (noem het) lieve vrede voor hun eigen leven wensen te behouden in een gezin, klooster, in de wereld etc.
Toch meen ik dat wij door God een systeem hebben ingebouwd gekregen. Het verantwoordelijkheidsgevoel. Het gezonde beoordelingsgevoel. Dat het zwijgen op te leggen is zondig. Hoe ga jij om met dit gevoel? Heb jij oog voor je naaste of ben jij er ook zo een die voor de lieve vrede alles bedekt met de mantel der onwetendheid? Ik zie niets, ik hoor niets….

8 opmerkingen:

  1. nee als wij ooit vrede willen en dan echte vrede zullen we dicht bij huis moeten beginnen,allereerst bij ons zelf dan om ons heen je familie je buren en je vrienden dan heb je denk ik al aardig je handen vol.maar laten we a.u.b met zijn allen er een begin aan proberen te maken ,zodat we echt elkaar weer in de ogen kunnen kijken voor onezelf en voor GOD.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Pijnlijk! En zelfs temidden van hulpverlening merk je dat deze ingrijpende 'problemen' niet (direct) opgelost kunnen worden. Net als je vorige bericht is dit een onderwerp waar velen machteloos tegenover staan. We kunnnen om ons heen kijken en daar waar kan 'ingrijpen'. Maar vaak is het juist zo ongrijpbaar. Accepteren dat het helaas niet anders is mogen we zeker niet, onze ogen open houden wel en wanneer we kunnen ingrijpen. Kinderen zijn de toekomst, en als die toekomst wordt verpest... in wat voor wereld zullen ze dan terechtkomen?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het is heden ten dage al moeilijk om een beetje contact te krijgen met je buren, laat staan je buurtgenoten. Als je gedag zegt, word je al bekeken of je een oneerbaar voorstel doet.
    Dus achter de voordeur kijken is er al helemaal niet bij, over twintig jaar bestaat de maatschappij alleen nog uit egoïstische eigenheimers, die alleen bezig zijn met hun eigen leventje.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Voor mij geldt (helaas zeg ik dan maar....) 'ik zie alles, ik hoor alles'.....Dat is een gave die ik gekregen heb. Vroeger noemde ik het altijd 'mijn antennes', nu weet ik dat het een gave is.....Ik ben niet blij met deze gave, ik voel me namelijk vaak verplicht om dingen te melden of aan de kaak te stellen en dat wordt me niet altijd in dank afgenomen..... Ik praat hier eigenlijk bijna nooit over, dus dat ik dit hier zeg, is zeer uitzonderlijk.....
    En toch....en toch.....er kúnnen omstandigheden zijn dat je niet weet dat er hele nare dingen met je kind gebeuren......Je merkt wel dat er iets is met je kind, maar wát, daar kun je de vinger niet opleggen.....pas na járen kom je er achter wat er gebeurd is.....Ik spreek (helaas) uit ervaring....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oh kan ik mij ook voorstellen, dat er buitenshuis dingen gebeuren waarvan jij als ouder niet op de hoogte ben. Maar zat te lezen in een boek over incest waarbij een vader acht jaar lang zijn dochter misbruikte terwijl moeder op bed lag te slapen. Uiteindelijk kwam oma achter deze kwestie en maakte het aanhankelijk. Toen ik het boek uit had kon ik me niet losmaken van de gedachte dat moeder een oogje dichtkneep...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je hebt gelijk Peter. In het geval dat je beschrijft kan ik me niet voorstellen dat je als moeder niks merkt.....Alleen het feit al dat je man zoiets doet......bah, te gruwelijk voor woorden....

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heb wel ff geaarzeld om hier op in te gaan.
    Eerlijk gezegt geloof ik niet zo dat het niet gemerkt wordt.
    In mijn geval weet ik iig zéker dat m'n moeder 'n oogje dichtkneep want ik kwam erachter dat ze wist waar mijn broer mee bezig was.
    Toen ik er later echt mee naar buiten kwam wat er gebeurd was, was alles wat ze zei: Och ja, jeugdzonde van je broer...
    Maar ja, dat ligt achter me gelukkig, zowel mijn broer als mijn moeder heb ik wél vergeven maar ik ben het niet vergeten.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik denk dat er heel verschillende situaties zijn en dat we dus zoals je al aangeeft ruimte mogen inruimen voor beide gevallen. Ouders die een beetje opletten en niet alle twee druk zijn met werken, lijken mij zoiets eerder op te merken. Niet zo heel fijn als je dit overkomt en hoe verwerk je zoiets? Ik vind twee heel goede boeken over dit onderwerp: Eer uw vader en ik was zijn prinsesje. Je moet er wel tegen kunnen want het zijn tamelijk pijnlijke zaken…Vergeten zal je het nooit, maar ik vind het heel knap dat je vergeven kan...

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.