maandag 25 juni 2012

Groepsvorming in de kerk



Inmiddels ben ik ook een man van middelbare leeftijd geworden en heb een stukje levenservaring op mogen bouwen in deze korte geschiedenis. Een van de zaken die mij het meest tegen de borst stuit binnen de kerk is zonder meer groepsvorming. Ik bedoel daarmee het nare verschijnsel dat mensen groepjes vormen op grond van: familie zijn, financiële status etc. Als je je ogen de kost geeft valt het al snel op dat binnen de kerken bij het koffiedrinken altijd dezelfde mensen met elkaar praten en een zekere gesloten kring vormen waarbij ze weinig of in het geheel geen oog hebben voor mensen die niet binnen hun knullige kringetje vallen. Ik heb het overal en in alle kerken meegemaakt en meer dan eens ervaren dat mensen nieuwkomers niet dulden in hun clubje. Daarnaast bestaan er in alle kerken ook verrukkelijke mensen die met open armen staan om je als mens in te sluiten. Helaas behoren deze tot een minderheid. Groepsvorming binnen de kerk, wat moeten wij ermee?

6 opmerkingen:

  1. Je kunt mensen er tenminste op attent maken. Een vriendin van mij was destijds op zoek naar een gemeente en dit aspect stuitte haar dus tegen de borst, want je voelt je niet welkom. Ze heeft dit gedeeld met iemand uit die gemeente en die vond het heel erg dat ze zo overkwamen en zijn daar echt beter op gaan letten. Wat ik bijv. heel goed vind van sommige gemeentes is dat als ze te groot worden, kleinere gemeentes maken, want je bent er tenslotte om de ander op zoveel mogelijk plaatsen te bereiken en niet om als kippen op een stok bij elkaar te gaan broeden;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ook mijn ervaring. En niet zo'n klein beetje ook, helaas. Het is juist ook dit fenomeen waarom ik al op jonge leeftijd moeite had met de jeugdclub en kerkgang op latere leeftijd. Uiteindelijk is ieder mens een individu en juist dat maakt groepsvorming misschien. Je veilig voelen bij 'gelijkgezinden'. Hoe "zwaarder" de kerk, hoe vanzelfsprekender dit fenomeen is?..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De discipelen vormden ook een groepje binnen de grote menigte die bij Jezus hoorde, hoeft niet persee fout te zijn hoor. Als je ziet dat sommige mensen daardoor buiten de boot vallen kan je altijd een groepje beginnen voor mensen die buiten de boot vallen, haha!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het verschil zit hem in: die bij Jezus hoorde...
    Als we dat nu eens vast gingen houden dan was de kerk één grote groep en niet meer onderverdeeld in subgroepjes op grond van: status, geld of weet ik wat. Dan is de kerk een echte ark geworden die het ook moet zijn...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel herkenbaar, die groepsvorming. Ik heb me er zelf ook schuldig aan gemaakt, en dat besef ik pas nu ik zelf net in een nieuwe gemeente ben. Het was echt heel fijn dat er mensen om ons af kwamen om een praatje te maken of een hand te geven, en toen realiseerde ik me dat ik dat zelf veel te weinig had gedaan in onze vorige gemeente. Je voelt je toch wel een beetje verloren als iedereen elkaar blijkt te kennen en met elkaar kletst, en je bent zelf nieuw. Het is denk ik wat Mirjam zegt: men realiseert zich het gewoon niet, en je gaat gewoon automatisch weer heel veilig bij je 'groepje' staan. Je moet dan eigenlijk heel bewust om je heen kijken of er iemand is die bijv. alleen staat, maar weet je wat het is? Ik durf soms gewoon niet op iemand af te stappen! Dan zie ik iemand staan en denk: ik zou er een praatje mee kunnen maken, maar dan weet ik niet waarover en dergelijke, en zo laat je weer een goede kans om te zegenen liggen. Ik heb me wel voorgenomen om me niet steeds weer te laten terugfluiten door mijn minderwaardigheidsgevoel, als God me ergens op wijst wat ik zou kunnen doen. Ik denk vaak aan Mozes, toen hij zo tegenstribbelde toen God hem een opdracht gaf; het enige dat God hem antwoordde was: 'Ik zend u immers?' Als hij ons iets te doen geeft, geeft Hij ons ook de kracht en de moed erbij, als we op Hem vertrouwen! groetjes, Geke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Geke
      We hebben allemaal puntjes waar aan gewerkt moet worden en de uitdaging is des te groter als je recht in de ogen kan zien waar en welke puntjes dat zijn. Ik ben altijd al een echt mensenmens geweest die hup op iedereen afstapt en ergens is dat ook weer te veel van het goede want dan krijg je soms van de andere kant ook weer het deksel op je neus. We blijven leren, bedankt voor je open en eerlijke reactie waar naar ik meen velen zich in kunnen herkennen...

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.