donderdag 24 mei 2012

Worden als de stervenden


De mazelen heersten in het ziekenhuis en dus kwam Keesje die nog geen mazelen gehad bleek te hebben, op de grote mannen afdeling terecht. Een speels ventje van een jaar of vier die nadat zijn koorts was gezakt op bed zat te spelen met een beertje. Een beetje misplaatst was hij wel, want aan de overzijde lag een oude stervende man. Volslagen dement en uitgemergeld, lag de oude te staren naar het plafond en sprak nimmer een woord. Zijn dagen waren geteld. Keesje zijn ouders bleken gescheiden en enkel zijn mama kwam drie maal daags op bezoek. Ik hoorde hem steeds naar papa vragen maar die kwam blijkbaar niet. Bij gebrek aan papa begon Keesje de lange jonge dokter die ook een snor had (net als papa) maar Papa te noemen. Tot hilariteit van de zusters die er om gniffelden. Elke morgen als Keesje de dokters voor hun ronde aan zagen komen stond hij met uitgespreide armpjes op zijn bed en riep naar de snor:”Hallo papa.” Elke morgen gebeurde er dan een wonder op zaal omdat in het stervende lichaam van de oude demente man dan drie woorden opwelden waarin zoveel liefde besloten was. “Dag mijn jochie,” sprak hij dan schor, om de rest van de dag weer te zwijgen. Het geluid van Keesjes stem deed uit dat zieke lichaam woorden van liefde opwellen.
Hoe zijn onze woorden eigenlijk? Hebben we er mee lief of veroordelen we die ander ermee? Durven wij die ander te bemoedigen en te troosten? Je hebt namelijk mensen waar je al jaren mee in de kerk zit en die kijken nog weg als je ze tegenkomt. Ze willen je niet spreken, ze willen je niet groeten, ze willen je zelfs niet zien. Ze zingen enkel al dan niet met opgeheven handen:"Ik heb je lief met de liefde van de Heer."
Ze geloven het zelf....

8 opmerkingen:

  1. Over je vraagstelling heb ik geen bijdrage maar wat een aandoenlijke anekdote is dit. Ben bang dat als ik er bij aanwezig zou zijn de tranen spontaan zouden komen. Niet zozeer van verdriet/medelijden maar van de aandoenlijkheid van het leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Woorden hebben kracht. Soms meer dan we wenste.. De tong is een moordwapen zegt Salomo toch? De tong spuugt en de tong spreekt liefde. Een oordeel kost 2 seconden. Zwijgen is Goud. Luisteren en soms spreken is Platina.
    Kinderen zijn vaak een voorbeeld hoe het ook kan.. en wat woorden teweeg kunnen brengen.
    Bijzonder tafereel moet dat geweest zijn in die ziekenzaal..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Net terug van een bezoekje aan mijn demente moeder. Een aardige bijkomstigheid is dat ze bij elk bezoek dezelfde zaken kunt vertellen want ze vergeet toch binnen een paar tellen wat ik heb vertelt.
    "Hoe is het nu ma?" "Goed." "Moet je niet werken?" 'Neen vandaag vrij.' "Oh." "Waar is je vrouw?" 'OP het gemeentehuis aan het werk moeder.' "Oh en moet jij niet werken?" 'Neen vandaag vrij'. "Oh." " Hoe is het met je vader?" 'Goed ma, hij leeft nog steeds alleen na de scheiding.'
    "Oh en moet jij niet werken?" 'Neen ma ik ben vrij.' "Oh en werkt je vrouw nog?" 'Ja op het gemeentehuis.' "Oh en zie jij je vader nog wel eens...."

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zal regelmatig enorm moeilijk zijn. Iedere keer weer geduld oefenen?.. Valt niet mee, Peter.
      Hoe dan ook, een Goede Pinkstervrijdag verder. Niet dat het bestaat, maar toch. We moeten zo af en toe wat toevoegen hè.

      Verwijderen
    2. Lijkt me moeilijk voor je Peter dit laatste wat je schrijft. Als je het zo leest, lijkt het enigszins grappig maar dat zal het echt niet zijn als je bij haar bent en er goed over nadenkt.

      Verwijderen
    3. Ja die combi grappig en verdrietig is goed getroffen Wendy. Het is ook grappig en wat je zegt, moeilijk om je moeder kwijt te zijn terwijl ze nog leeft. Een rotziekte die je als persoon aantast en opeet. Nu we het er toch over hebben, is het jullie wel eens opgevallen dat er in heel de christelijke geschiedenis nimmer iemand van dementie of de ziekte van down genezen is? Wel heel veel mensen van niet te controleren klachten en ziekten. Wat leert dit ons?

      Verwijderen
    4. In dat opzicht, mag ik nog een boekentip doorgeven?
      Deze: "Doet God nog steeds wonderen?" Genezings'wonderen' bekeken door de ogen van een wedergeboren arts. (Brad Burke).
      De titel lijkt God tekort te doen, maar dat is in het geheel niet zo. Bij God is niets ònmogelijk. Maar met ziekte en genezing 'werkt' het niet zo eenvoudig.. Achter ziek-zijn schuilt namelijk nog iets heel anders..
      Antwoorden op je vragen staan hier zeker in.

      Verwijderen
  4. Ken ik niet maar goed dat je deze tip even doorgeeft want wat niet is (hem kennen) kan altijd komen. Onze eters komen er zo aan en we kunnen buiten gourmetten. Dat is wel zo fijn want dan stinkt het niet zo in je huis drie dagen lang....

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.