zaterdag 26 mei 2012

Openheid van zaken


Omdat er nog altijd via de mail, via brieven, kaartjes of gewoon mondeling vragen tot ons komen betreffende ons vertrek uit de hervormde kerk in Gouderak, lijkt het mij wenselijk om een maal volkomen openheid van zaken te geven, zodat er niet meer in het donker behoeft te worden getast en er misschien praatjes ontstaan die op onwaarheden berusten.

Toen ik op mijn 26e uit een volkomen ongelovig gezin, met gescheiden ouders tot geloof kwam, ontstond al snel de behoefte om meer met het christelijk geloof te doen dan naar de kerk gaan alleen. Vanuit de bijbelsshop, waar ik contacten kreeg, kwam het verzoek columns te gaan schrijven die jaren gebruikt zijn om de Sammakrant op te leuken. Via de radio kwam al snel een aanbod om de christelijke columns ook daar te gebruiken en ik heb dan ook voor tien jaar op de zondagmorgen mee mogen werken aan Gospeltime radio.

Inmiddels kreeg de evangelische omroep het idee om mij te vragen in een zestal uitzendingen van Henk Binnendijk mee te werken. Na deze leuke ervaringen met Henk vroeg de EO mij aan het televisieprogramma “De Verandering” mee te werken en ook dat was voor mij als jongeman uit een volslagen ongelovig milieu, net wat ik nodig had om mij een (noem het) familie te vergaren waar ik weer een stukje warmte en liefde vond. Daarna mocht ik meewerken aan programma’s van Dirkjan Bijker en ook dat was heel fijn om te doen. Mijn vader zocht nog altijd de troost in de fles na de scheiding en vond mij maar een halve gare dat ik in God was gaan geloven en wilde (en wil nog altijd) geen contact. Mijn moeder hoorde ik jaren niets meer van en leefde ergens met een andere man.

Ik was alleen en had enkel mijn houvast in de liefde van Jezus Christus en Zijn gemeente. Het eerste boek met christelijke columns werd gedrukt en lag in de boekwinkels. Daarna volgden meer boeken: Een autobiografie, een boek over de hemel en als laatste een roman met sterk autobiografische trekken, maar in al het schrijven is steeds het getuigenis van de liefde van de Heer terug te vinden.

Ik schreef inmiddels ruim tien jaar mijn ervaringen (positief of negatief) betreffende het gezamenlijk christelijk geloof op een website (weblog) die rond de 100.000 hits (bezoekers) per jaar trok (trekt). Daar deelden wij (en delen wij) het geloof in onze Heer en Heiland. Het is voor mij heel waardevol om met mensen te praten over het geloof, de worstelingen die je als christen kunt hebben, de kerk en alles wat met geloof te maken heeft en ervaar de christelijke webloggers als de evangelisten van het www.

Op de bewuste zondag meende de kersverse jonge predikant van de Kerk in Gouderak  dat mijn schrijfsels slechts geharrewar waren (geharrewar is: geruzie, gekrakeel, geklets in de ruimte, onzinpraat etc).
Ik ben een man van over de vijftig jaar en deze jonge predikant had met gemak een zoon van mij kunnen zijn. Ik ben derhalve erg gekwetst door deze intimiderende uitlatingen, te meer omdat ze van het preekgestoelte in bijzijn van de ganse gemeente en onder de handdruk van de oudstenraad, (u weet wel dat handje voor en na de dienst waarin de oudste van dienst met een handdruk zijn instemming met wat verkondigt werd als zijnde Gods woord, bevestigt) mij in het gelaat geworpen zijn. Ik heb daarna contact gehad met verschillende oudsten die mij vertelden eigenlijk in het geheel niet achter deze gang van zaken te staan (gek dat je hem dan na de dienst toch dat bevestigende handje drukt, is het dan een gewoonte geworden zonder inhoud?) Men zou de nieuw beroepen dominee er op aan spreken, met de nadruk om deze nare kwestie op te lossen (iedereen zegt wel eens iets heel erg naars, maar vanaf de preekstoel is het ronduit FOUT met hoofdletters om je persoonlijke frustraties op iemand bot te vieren).

Maar hoe vaak men hem ook verzocht (heel wat keren) om zijn taak als predikant op zich te nemen, hij wilde niet. Niet mailen, niet schrijven, niet telefoneren en zeker niet langs komen om deze kwestie te bespreken.
De gehandicapte jongeman waar weinig van de leden de moeite voor neemt om er naast te zitten in de zondagmorgen dienst (een enkel uitzondering daargelaten, waarvoor complimenten aan Tineke en Bert) om hem een klein beetje hulp te geven, is nog het meeste de dupe van deze hele zaak. Wij hebben voor een bepaalde tijd de zegen ervaren om naast hem te zitten in de erediensten en ervoeren hem als een groot voorbeeld van taai geloof. Ondanks dat men dit ook aan de verse dominee heeft gezegd (dat wij voor hem van veel betekenis waren in de eredienst), had hij hier ook weinig (lees geen) boodschap aan en wilde geen contact zoeken.

Waarom hij tot dergelijke degenererende uitspraken heeft moeten komen, is ons vooralsnog niet duidelijk. Heeft het hem geïrriteerd dat er mensen zijn die een eigen mening hebben?
Heeft het hem gestoken dat er dagelijks meer mensen op het weblog komen, dan zondags onder zijn gehoor in de kerk zitten?
Wij weten het niet!

Wat we wel weten is dat we ruim vier weken hebben gehoopt, gebeden en gewacht tot hij de stap zou maken om de schade die hij berokkende met nare uitspaken in Gods naam (in de preek verwerkt) zou helpen wegnemen. We wachten (inmiddels acht weken) nog altijd.

Het is daarom dat wij ons hebben laten uitschrijven in de Hervormde gemeente in Gouderak. Het vertrouwen is totaal verwoest.
Inmiddels kerken wij in de Hervormde gemeente in Gouda, waar we met een oudste deze hele kwestie besproken hebben. Wij zijn aldaar van harte welkom en natuurlijk mag, ja moet ik doorgaan met schrijven, wat men aldaar wel op waarde weet te schatten en het niet als geharrewar afdoet in Gods naam om iemand te kwetsen die de gemeente en haar warme zo nodig heeft.

Al met al is er heel erg veel schade gebracht in onze ziel, het is de pijn van het missen van de gemeente waar je jaren kerkte en het gemis van de contacten. Het is de pijn van de oneerlijkheid van verdreven te worden uit de gemeente door iemand die nog maar net aangesteld is en nu al zoveel schade veroorzaakt. Het is de pijn en de aantasting van je vertrouwen in wat de kerk eigenlijk behoort te zijn. Het is de schade in het vertrouwen in wat een dominee (voorganger) ten diepste behoord te zijn en wat belangrijker is, niet behoort te doen (mensen kwetsen vanaf de preekstoel met je eigen mening) en als hij het dat toch doet de ruggengraat moet hebben om contact te maken in plaats van zich in stilte te hullen.

Ik hoop dat ik met deze lange uiteenzetting van de kwestie, duidelijkheid heb geschapen in wat er nu precies ten grondslag ligt aan ons vertrek. Ik hoop ook dat dit mij als mens nooit meer zal overkomen, want het blijkt dat ik geen familie heb die mij vanuit de bloedband willen zien, steunen en waarderen, het blijkt ook dat de christelijke familie een op losse schroeven gezet contact kan worden als een nieuwe predikant zoveel stuk kan maken.

Rest mij hem toe te wensen nooit gescheiden ouders te zullen krijgen en nooit te maken te krijgen met mensen die zijn inzet in Gods koninkrijk als geharrewar, ruzie zoeken, verdeeldheid maken en geklets zullen betitelen omdat ik aanneem dat ook hij een heel klein stukje respect en liefde nodig heeft om mens te zijn naar Gods wil en te beseffen dat wij elkaar ten diepste zo hard nodig hebben. Als wij namelijk samen knielen voor de Man aan het kruis, zijn onze schouders even hoog en ik had dat zo gaarne samen gedaan om zaken op te lossen en elkaar in de ogen te zien en te beseffen, wij zijn allen zondaars, maar in Hem is alles op te lossen...

Peter


14 opmerkingen:

  1. Ik lees nog maar kort mee hier(had nog nooit van je gehoord, sorry ;-)
    Maar hier word ik oprecht verdrietig van, dit is zo triest.
    Ik kan me een beetje voorstellen hoeveel pijn dat doet.(nadat wij het met dingen in de gemeente niet eens waren en dus konden kiezen er in meegaan of vertrekken na 19 jaar deel te hebben uitgemaakt daar, met het verschil niet publiekelijk voor gek te zijn gezet)
    In feite word jij letterlijk doodgezwegen!
    Hoop dat je toch genoeg mensen om je heen hebt, die wel echt christen zijn.
    Sterkte met het hele verwerkingsproces!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor het begrip. Het is voor ons een onmogelijke zaak dat zoiets kan bestaan. Bedoel hoe kan een voorganger geloofwaardig overkomen als hij zelf niet in beweging wenst te komen? Welk een zeggingskracht en overtuigingskracht heb je dan als voorganger? Heel naar dat ook jullie een dergelijke ervaring na 19 jaar kerken hebben moeten meemaken. Het maakt duidelijk dat er heel veel mensenwerk in de kerk aanwezig is en dat zou ten diepste niet moeten.

      Verwijderen
  2. Triest zeg.
    Ik hoop dat dè dominee nog steeds 'stiekem' meeleest..
    Deze toestand staat in ieder geval ver bij Jezus vandaan. Hèèl ver.
    Hoogmoed lijkt ook hier weer de boosdoener. Het tegenovergestelde van nederigheid heeft al veel kapot gemaakt..
    Maar wie op aarde worden vernederd, zullen in de hemel verhoogd en geëerd worden.
    Sterkte hierin Peter. Geschoffeerd en afgewezen worden doet veel pijn.

    En dominee, als u nog meeleest, ik wens u meer dan sterkte toe.. Wellicht kunt u morgen preken over de liefde waaraan de volgelingen van Jezus herkend zullen worden. Nadat u natuurlijk eerst vanaf dezelfde kansel spijt betuigt.
    Ieder mens maakt fouten. Je fout erkennen is "arm van geest" willen worden.. nederig zijn; één van de vruchten van de Geest.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tja het is en blijft een kwestie die mij het vertrouwen, voor zover ik dat in de mens mag hebben, naar een nieuw dieptepunt heeft gebracht. Zelfs mijn ongelovige vloekende buurman, komt mij de hand weer schudden als hij iets gezegd heeft wat fout was en waardoor er onenigheid ontstaan was.
      Waar is het gij geheel anders in deze zaak?
      Bedankt voor jullie ondersteuning in deze, want daar al de reacties, via mail, kaartjes, het weblog en live, heb ik gezien dat er wel degelijk mensen bestaan die waar maken waar ze voor zeggen te staan.

      Verwijderen
  3. Lieve Peter en Paula, zoals je zelf ook zo vaak zegt "de gemeente overstijgt gelukkig kerkmuren". Ondanks dat wij in een andere kerk komen, voelen we ons in Christus met jullie verbonden als broers en zussen. Gristelijke familie...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Mattanja heel fijn om deze woorden te lezen. Amen...

      Verwijderen
  4. Ze zeggen wel eens: "Je moet naar de kerk gaan voor God, niet voor de mensen". Dit heb ik nooit helemaal begrepen. Als je naar de kerk gaat en je ontvangt de zegen niet door de mensen, kan de Heilige Geest niet zijn werk doen. Ach, misschien zie ik het wel verkeerd.

    p.s. gisteren heb ik ook al geprobeerd te reageren, maar kreeg steeds een witte pagina met zwarte letters ERROR.

    Zoals het zoeken naar God. Blijven proberen. Niet bij de ene kerk dan maar de andere. Veel zegen toegewenst in je nieuwe godshuis.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi Adriaan. Dit zijn woorden naar mijn hart. Mensen verschuilen zich vaak achter een dergelijke goedbedoelde kreet, maar eigenlijk zeggen ze:"wij zijn christen en geheel anders, kom bij de club, maar vergeet niet dat wij er ook niet veel van bakken. Kijk maar naar Jezus." IK begrijp wat men wil zeggen maar ergens mis ik de krachtige woorden van de apostel Paulus als hij zegt:"kijk maar naar mij en volg dit voorbeeld." Waarom zijn wij van die schijtzakken die alles afschuiven geworden. Misschien is het een goed idee om voor elk christen een jaar vast mee te draaien in de straatdienst van de heilsoldaten....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hallo Peter, ik weet niet helemaal wat ik hierop moet zeggen, heel pijnlijk. Internet is een mooie iets, en we kunnen elkaar bemoedigen, maar in gedachte een warme omhelzing voor jou en je lieftallige vrouw Paula. De Here Jezus laat jullie nooit los. Hier nog een mooie bemoedigende tekst voor jullie tweetjes, Romeinen 8:38-39, de laatste zin "...noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere".
    Gods kracht en liefde, en lieve groet van mij, Esther.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Herkenbaar Peter, en mijn hart doet pijn voor jullie..... Na 11 jaar ergens gekerkt te hebben, zijn ook wij vertrokken omdat we ons niet meer konden voegen in de denkbeelden van de leiding van de gemeente. Gelukkig is het bij ons goed afgelopen......Na 3 jaar ergens anders gekerkt te hebben, heeft de leiding van onze oude gemeente vergeving gevraagd en is letterlijk op de knieen gegaan. Uiteindelijk heeft God ons de weg terug gewezen naar onze oude gemeente.
    Maar al met al zijn het pijnlijke, verdrietige jaren geweest, die ik jullie zou willen besparen als ik het kon..... Zoek je steun en troost bij de Heer en rust uit in je nieuwe gemeente. Weet dat ik voor jullie bid.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dank jullie het doet veel goed om een stukje herkenning en begrip te krijgen in deze kwestie. Ik heb wel eens de indruk Esther dat christenen te veel het idee hebben dat er zaken op hun pad komen waarbij God even wegkijkt. Maar wat je zegt is volkomen waar, niets of niemand kan ons gelukkig scheiden van de liefde van het Lam Gods.

    Maar ik moet wel zeggen dat ik mensen die niet meer naar de kerk gaan, nu wel iets beter begrijp. Vond vroeger altijd dat men niet moest zeuren maar de verwoesting van zoiets als dit, slaat een heel grote wond in je als mens.

    Jaja Jose ieder krijgt zijn deel, van het goede maar ook van het minder goede. Maar we hebben een fijn plekje in de andere gemeente en ik moet zeggen dat ook de contacten van de grond beginnen te komen. Langzaam slijt zoiets gelukkig heelt de tijd en Gods genade veel wonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Langzaam merk ik enige verlichting in de pijnklachten. Goed dat ik nog een paar stripjes prepulcid had liggen. Het middel is al jaren uit de handel omdat er mensen aan doodgingen. Jammer ik voelde mij er erg goed bij. De hele gang van pijn en terugval komt ook deels voort uit de intens trieste gang van zaken rond een voorganger die eigenlijk geen voorganger, zelfs geen naganger maar meer een afganger is….

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Pfff, niet zo gek dat door zo'n voorval pijnklachten heviger worden. Hoop dat de pijn inmiddels verdwenen is of heb je dat toch vaak wel?
      Wat 'n 'dominee' zeg die jullie zo heeft behandeld en dan ook nog niet uit willen praten!!
      Is dat nu een man Gods???

      Verwijderen
  10. Tja inmiddels zijn we een kerkmuur opgeschoven, want deze jongeman die net uit de schoolbanken komt, is duidelijk nog niet rijp voor zijn ambt. Ik hoop dat hij dat wel tzt zal worden, we zullen het wel zien, maar wij gaan daar zeker niet op zitten wachten....

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.