zondag 27 mei 2012

Met de billen bloot


In de Pinkstergemeente waar ik vroeger kwam deden ze veel liedjes met gebaren. Nou kennen jullie mij wel en weten dat ik daar niet van hou. Ik ben veel te stoer voor dat soort dingen, dat snap je toch wel hè? Ik bedoel maar, men kan toch niet van mij verwachten dat ik op de Harley Davidson naar de kerk kom en daar stoer vanaf kom en vervolgens binnen gekomen tijdens de zangdienst met mijn handen allerhande gekke kinderlijke gebaartjes ga zitten maken? Ik sta voor gek heus waar! Dus ik voel me dan doodongelukkig en dat wil de Heer toch ook weer niet. Alhoewel ik me afvraag of Hij met deze gebaren wel zou mee doen? Maar goed. Ik zat ooit naast een echtpaar, dat ik toch altijd voor vol had aangezien en die zaten me daar een partij met hun handen te wapperen alsof ze een zwerm vliegen achterna zaten. Dus ik zweten hé! Ik denk kap nou eens met dat achterlijke gedoe! Maar neen hoor. Ze bleven maar fonteintjes en watervalletjes en weet ik wat voor bewegingen maken met die handen tijdens dat maffe lied. Verschrikkelijk!Dat mensen dat durven hé? En dan nog doodleuk de gemeente inkijken alsof ze ervan genieten. Of doen ze dat ook?  Echt als ik zulks zou moeten doen zou ik me nimmer meer in de gemeente durven vertonen, echt niet. Ik hou niet van dansjes, handklapjes, gekke bewegingen etc.  Ik voel me niet serieus genomen. Op de kleuterschool deden wij dat ook en zelfs toen al had ik zin om mijn broek vol te kakken enkel om me af te zetten tegen het stomme gedoe. Misschien houden jullie er wel van? Dan hoop ik dat er een aparte afdeling in de hemel komt voor hen handjes willen klappen en dansjes maken. Iedereen blij!

13 opmerkingen:

  1. Herkenbaar. Blij blij. Zelf was ik na de eerste regel het spoor bijster haha. Heb het doel en de lol er nog nooit van begrepen. Al die gebaartjes met je handen is ook niets voor mannen joh ;-) Dat kunnen 'wij' gewoon niet.
    Ik hou het bij mijn handen omhoog heffen. Soms al vermoeiend genoeg, maar wel heerlijk om te doen. Voor God. "Hef je handen naar omhoog".

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ergens kan ik me helemaal vinden in wat je schrijft, Peter.
    Het ligt mij ook niet echt.
    Toen onze kinderen klein waren ging het vanzelf en makkelijk, want je doet he samen met je kids.
    Maar nu ik ouder ben en mijn kinderen groot, vind ik het eigenlijk niets.
    Af en toe probeer ik het eens, en dan meer om mezelf over een bepaalde schroom heen te helpen, maar nee, het lukt niet echt.
    Ik voel me er ook niet echt happy bij. Misschien zo meteen weer, als onze kleindochter iets groter is.
    Samen met haar wil ik wel weer graag klappen en dansen.
    Dan vind ik het weer helemaal geweldig; als ik eraan denk, dan word ik al weer blij.
    Nu alleen nog leren te zingen en te klappen ineen ...
    O ja, en in de hemel ... ik geloof dat we dan of meedoen of er totaal geen last van hebben als anderen het doen ...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Soms houd ik er wel van en soms houd ik er niet van. Hangt een beetje van mijn stemming af. Ik zie er geen kwaad in om mee te klappen met een lied of zelfs gebaren te maken..... Word zoals de kinderen....nou, op dat moment word ik een kind hihihi. Ik verheug me al op de tijd dat ik in de dienst met m'n kleinkindje op schoot allerlei 'kinderlijke' gebaren zal maken, allemaal tot doel om die kleine liedjes te leren om de Heer te loven en te prijzen!
    Als jij je er niet prettig bij voelt, moet je het gewoon niet doen. Ieder z'n ding!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Eigenlijk veel te warm o met de billen bloot te gaan. De nieuwe buren voeren voorbij in een bootje en keken alsof ze veel centen hebben. Meende toen even wel de billen te moeten ontbloten, maar deed het niet. Dat gebaar zie je nou nooit in de gemeenten. Misschien dat ik een nieuwe stroming of blessing laat ontluiken.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. 'The Krimpen Blessing'; met de billen bloot.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ja precies Hans het zal een fikste wind vormen die heel wat geestelijk stof doet opwaaien en vernieuwing brengt in de wijze waarop wij elkander groeten. Niet meer huggen, dat is uit, het wordt bumpen met de bildelen. Het naadje hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Sjongejongejonge.. denk dat ik toch ga passen ;-)

      Verwijderen
  7. Of je gelijk hebt. Drukke dagen voor Opwekking zag ik op het journaal. Ze hebben goed weer de massa vierende christenen. Ik ben er nooit geweest maar lijkt me wel een fijne tijd zo met elkaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik zei gister nog tegen Rob toen we op het journaal de drukte bij Opwekking zagen: "Waarom zijn we daar nooit naar toe gegaan?" Ach weet je, als we straks bij de Heer zijn, is het één groot Opwekkingsfeest....en nog meer dan dat!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Jij lijkt mij ook wel fijn zo als een grote familie bij elkaar Jose. maar wat je zegt, de grootste samenkomst gaan we zeker niet missen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Hihi, mag jij in de hemel naast Johan zitten oké? Die houdt ook niet van dat geestelijke dansen en klappen...

    BeantwoordenVerwijderen
  11. O ja die gebaren die hebben ze in mijn kerk ook. Ik moest er eerst erg aan wennen. Maar toen ik de blijde gezichtjes zag van de kinderen was ik helemaal verkocht. Hup mijn tamboerijn gepakt, ik ben één van de weinigen met zo'n instrument, en feest vieren.

    Het zal mij een worst zijn wat de anderen denken. Ik heb samen met de Heer een feestje.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Haha, je beschrijft het leuk!
    Gelukkig doen ze dat hier in de kerk niet, al dat gezwaai, gedraai, gedans en geklap. Hou ik absoluut niet van.
    Euhm...gedraai merk ik hier trouwens toch weleens, maar dan anders bedoeld dan als bewegen.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.