zondag 13 mei 2012

De laatste strijd


De voorganger sprak zijn medeleven uit betreffende iemand die overleden was. Tja, vroeg of laat houdt het leven op aarde nu eenmaal op. Hij vertelde over de strijd die de persoon had gevoerd op zijn ziekbed. Niet zozeer tegen de ziekte als wel tegen zijn eigen onzekerheid. Heb het zelf ook wel meegemaakt dat ik in het aangrenzende bed naast een zeer oude man in het ziekenhuis sliep. Ook hij was stervende en ik hoorde hem vaak tegen zijn vrouw spreken over de strijd of hij wel een kind van de Heer was? Ik vond dat toen vreemd! Je weet toch dat je Gods kind bent of niet! Vond het toen zelfs niet getuigen van de goede moed en het vaststaande geloof in de Here. Maar naarmate ik ouder word en mijzelf beter en beter leer kennen, begrijp ik ook meer van deze strijd. Geloven dat je naar de hemel mag als je meent nog tal van jaren te kunnen leven op aarde, is toch iets anders dan weten dat je binnen een week zult sterven en dan werkelijk oog in oog zal staan met de Here Jezus. De twijfel die dan de kop opsteekt is er niet een van twijfelt aan de Here Jezus, maar meer een die voortkomt uit het kennen van jezelf. Ik ellendig mens, wie zal mij verlossen? Ook die gedachten zijn ons niet vreemd, dacht ik. En zelfs toen kwam de Here de stervende tegemoet en sprak hij op de dag voor zijn sterven:"Ik heb nu de rust en de zekerheid die ik nog te kort kwam om de oversteek te maken."

De strijd op het sterfbed, hoe zie jij dit?

18 opmerkingen:

  1. Vanuit onszelf zijn we niets en zal het ook niets worden. Het is alleen genade dat wij behouden worden. De woorden uit de Bijbel uit 1 Johannes 5:13 geven mij zekerheid: "Dit heb ik
    u geschreven, die gelooft in de naam van de Zoon Gods, opdat gij weet, dat gij eeuwig leven hebt”. Misschien dat er (later) twijfel toeslaat maar deze verzen geven mij tot nu toe houvast!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ach ja die heerlijke 1 johannes brief waar keer op keer staat: opdat gij weet. Weten behouden te zijn, weten dat Hij onze zonden op zich nam, weten dat God onze Vader is, weten, weten, weten. Mooi is dat. Zo moet het ook. Toch weet ik dat ons weten ook ten dele is, net als ons geloven. Vanuit die zwakte komt misschien de angst, de twijfel. Niet aan Hem, maar aan onszelf. God weet dat wij kleine kracht hebben en als wij dat toegeven komt Zijn kracht ons helpen, zoals Hij ons altijd helpt. In leven en in dood. In genezen en in dragen en op het einde sterven. Niet om de deur dicht te doen, maar om hem wijd open te zetten. Zo is onze God.

      Verwijderen
  2. Niet voor te stellen, ook niet in te vullen.
    Tenminste de angst die de mens plots kan overmannen. De onzekerheid die je soms hoort op een sterfbed, dat de persoon twijfelt of hij/zij echt een kind van God is, tsja, dat vind ik echt heel verdrietig. Kan eigenlijk niet hè..
    Maar anderzijds, de vraag die opkomt: ben ik echt klaar om te sterven? is een heel menselijke, toch?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als ik eerlijk ben, denk ik dat wij er nooit klaar voor zijn. Het was zo’n typische uitlating die ik wel hoorde en nog hoor in bepaalde kringen:”Ben je er klaar voor?”. Nou nee, ik niet. Elke dag heb ik zonden te belijden, elke dag leef ik uit pure genade en ik ben er eigenlijk nooit klaar mee en klaar voor. Als er al sprake is van er klaar voor zijn, dan komt dat niet van mijn maar van Zijn kant.

      Verwijderen
    2. Denk ik ook Peter, dat we als mens nooit klaar zijn om Jezus te ontmoeten. Wie kan dat?! We kunnen er enkel naar tóe leven. Elke dag is GENADE. En die Genade hebben we ook ons laatste uur nodig, en voor nu mogen we erop vertrouwen dat die Genade er dàn ook zijn zal.

      Verwijderen
    3. Gek eigenlijk Hans. Vroeger wist ik precies hoe en wat en begreep ik alles. Had zelfs dagen dat ik meende niet te zondigen. Maar naarmate je meer rijpt ga je steeds meer zien hoezeer je verweven bent met die oude ik. Daar kom je niet geheel van los ook al bid je de hele dag of die je net als de katholieken puntige ijzeren kettingen om je dijbenen of kruip je op je knieën door de kerk, nee zelfs het met je tong in het Hebreeuws schrijven van de naam van God in het stof op de plavuizen kerkvloer (in het boek van Hegger te lezen) helpt geen zier. De dood is eigenlijk een verlossing en overgang naar een leven waarin wij elkaar, onszelf en bovenal Hem geen pijn meer doen. Niet dat ik dood wil, maar toch….

      Verwijderen
    4. Helemaal waar. Ik voel en verlang met je mee.

      Verwijderen
  3. Zoals Corrie ten Boom ooit al schreef: voor sommige zaken krijgen we pas de kracht en de moed van de Heer op het ogenblik dat we ervoor staan. We moeten niet denken dat wij zo’n sterk geloof hebben dat als wij ervoor staan dat we sterven zullen nooit eens een tijd van twijfel zullen ervaren.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tante Corry, tja, dat was een mooie gelijkenis van haar vader die ooit sprak op haar onzekerheid als klein meisje:”Als we straks in de trein stappen, wanneer geef ik je dan het kaartje?” “Pas op het moment dat we instappen toch? Zo is het ook met zulke zaken als strijd of sterven. We moeten niet tobben over de strijd die te komen staat, God zal ons als de tijd rijp is krachtig bijstaan en ook die doodstwijfel volkomen in Hem wegnemen. We denken hier ook aan de Here Jezus die ook in blijkbaar onbegrip riep:”Vader, waarom hebt U Mij alleen gelaten?”

      Verwijderen
    2. Tante Corry ja, heerlijk mens! Ik hoop dat ik straks dicht bij haar Woon..

      Verwijderen
  4. Jij woont er vlak naast Hans, zeker weten en ik wil aan de andere kant wonen. Gek eigenlijk dat je iemand nooit hebt ontmoet enkel via haar boeken. Ik heb wel twee klokjes van Horlogerie ten Boom in huis. Die zullen mij vast vertellen "hoe laat" het is...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hahaha, ja?! Ik hoop het! Als ik in de hemel toch eens mijn eigen woonwijk mèt bewoners mocht samenstellen....
      Zuinig op zijn, die klokkies! Mooi man.

      Verwijderen
  5. Betaalde er toen bij de kringloop een paar g gulden voor. Jaja, dat is toch erg leuk hoor als herinnering aan een vrouw die voor velen als een rots in de branding stond en nog. Jammer dat ze er niet meer is op deze aarde. Ze zou vast zijn gaan webloggen tussen alles door.

    P.s erg blij met je aanwezigheid in weblogland, heb jaren alleen gezeten als man tussen de geestelijke dames. Dat klink leuk maar je hebt toch behoefte aan wat testosteron tussen al dat oestrogeen....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ;-)
      Ook blij met jouw aanwezigheid alhier. Eindelijk een medebroeder die beseft en begrijpt dat gezondheid en voorspoed niets met het Evangelie van Christus heeft te maken...
      Oestrogeen, blijft lastig ;-)

      Verwijderen
    2. Zou er verschil zijn in de manier van geloven/geloofsbeleving tussen mannen en vrouwen? Ben benieuwd naar jullie mening.

      Verwijderen
    3. Ik denk het wel, zonder een waardeoordeel vast te klampen aan de verschillen. Man en vrouw zijn gelijkwaardig maar niet hetzelfde. Hoewel we, denk ik ook in het oog moeten houden dat geloof (vertrouwen dus) eenzelfde basis vormt vanuit welk standpunt (man of vrouw) je het ook bekijkt of beleven mag...
      Ik wil een ding noemen en dat is de kwestie van het mannelijke van Gods persoon. Ik weet niet goed hoe ik tegen een vrouwelijke Redder aan zou kijken? Maar misschien maken we het wezen mens dan wel te veel los omdat we in de Bron te sterk aan elkaar verweven zijn om te kunnen stellen dat er een vrouwen en een mannenbeleving is. Onnodig te zeggen dat er mensen zijn (slaat niet op je vraag hoor) die alles in vakjes wensen te stoppen. Weet niet of we daar naar toe moeten want de mens is te complex voor een systeem, dacht ik.

      Verwijderen
  6. Nou ja zeg! Jullie zijn behoorlijk afgeweken! Via hemelhuisjes nar klokjes naar oestrogeen???! Du-uh! Echt mannen! Haha...
    Nu weer even terug.
    Weet je, niemand weet wanneer hij/ zij gehaald wordt he. Er kan zomaar een ongeluk gebeuren en je bent niet meer in het heden daagse. Gebeurd dagelijks! Dat kan me wel eens beangstigen. Maar dan vooral voor wie ik achter laat. Hem ontmoeten lijkt me nu alleen maar heerlijk. Maar wel alleen als ik op Vader zie en mijn Verlosser, niet vanuit mezelf.
    Maar joh! Wat zal dat fantastisch en schitterend zijn. Tegelijkertijd niets bij voor te stellen en onwerkelijk...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jaja Aline ehh het kwam door Hans hoor, die maakte er weer een enorme bende van. Ik niet, welneen! Haha....

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.