maandag 7 mei 2012

Alleen in de groep


Weet niet of je dit herkent: je zit op verjaardagsvisite en iedereen kletst met iedereen en heeft het gezellig maar jij hangt er een beetje bij voor je gevoel als het vijfde wiel aan een wagen. Of je bent met een groepje op vakantie en iedereen trekt met iedereen op, maar jij lijkt wel niet in dezelfde maat te kunnen lopen als die anderen en voelt je buitengesloten.
Of je zit op de kring waar iedereen veel lol met elkaar heeft maar jij hebt het idee te zijn toeschouwen te zijn in plaats van deelnemer.

Er kunnen onwijs veel variaties zijn, van wat ik hierboven probeer weer te geven. Waar het eigenlijk vaak op aan komt is of anderen hun hart voor ons willen openen. Ik ben eens met een groep mannen een week op vakantie geweest en had eigenlijk met niet één echt contact. Onze interesses strookten niet, ons werk lag mijlenver uit elkaar, de muziek waar we van hielden kwam ook al niet overeen. Men sprak druk met elkaar en deelde van alles en niemand nam de moeite om te investeren in iemand die niet in hun straatje paste. Zelfs binnen de kerk komt dat voor. Je bent ergens nieuw en niemand spreekt je aan. Hele families klitten samen, maar hebben geen oog voor jou. Eigenlijk vind ik iedereen die niet de moeite neemt om nieuwe mensen welkom te heten een zeer dubieus voorbeeld van hoe een christen behoort te zijn. Als je zelfs "dat" niet kan/wil doen(welkom heten, op het gemak stellen, vriendelijk zijn) wat heb je dan geleerd al die jaren in de kerk?
Herkenbaar of praat ik onzin?

21 opmerkingen:

  1. Dat herken ik wel, ik denk dat de oorzaak ook vaak is, dat men zo vol zit van z'n eigen verhalen en interesses, dat er soms ook niet eens geluisterd wordt naar wat de ander heeft te zeggen. Waarom niet even de moeite nemen om b.v. op iemand af te stappen en dan ook luisteren naar wat diegene te zeggen heeft, zonder jou verhaal/interesses direct te willen vertellen? Daar heb ik mij in geoefend en ik kan uit ervaring zeggen, je krijgt vaak heel interessante gesprekken en wonderlijk genoeg blijken er vaak ook raakvlakken te bestaan zodat het gesprek vaak nog leuker wordt. Het is soms wel even een bewuste stap die je moet zetten, maar je doet er een ander zo goed mee en daardoor reflecteert dat weer op jezelf en wordt je zelf ook blij. Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekent!

    Dineke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo is het maar net... Die vriendelijkheid is iets waar wij nogal eens een scheve schaats rijden. Hoorde van een vriend van mij die jaarlijks een paar dagen naar het klooster gaat dat de monniken als je met ze praat ook echt met je bezig zijn. Zelfs hun ogen dwalen niet af naar die en gene die voorbij komt. Hoe vaak overkomt het ons niet dat mensen met wie wij in gesprek zijn hun ogen over onze schouder allang weer weg zijn gedwaald en aangeven dat ze liever even met die ander zouden willen spreken. Of misschien maken wij ons zelf wel schuldig aan dit...

      Verwijderen
  2. Heel herkenbaar, maar bij mij ligt het waarschijnlijk aan mezelf. Als ik toevallig in een groep terechtkom, wat ik meestal probeer te vermijden, en de groep of het onderwerp bevalt me niet dan doe ik al niet mee, en dat is nogal vaak. Nadeel daarvan is dat mensen je zien als arrogant en bot, maar dat neem ik dan maar op de koop toe.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ben ook niet zo'n geweldige in de groep mens Gerrit. Vaak kletsen ze over zaken die mijn belangstelling dus ook totaal niet hebben. Ik probeer soms wel een poging, want ik wil wel investeren in de ander maar vaak overheerst er een bepaalde gezindheid in het gesprek waar ik bij voorbaat al doodmoe van word.

      Verwijderen
  3. Heb eens achterin een auto gezeten als derde passagier en de twee mannen (de bestuurder en de man naast hem) waren 2 uur lang in gesprek over hun werk. Al die tijd gaven ze op over hun prestaties en nooit werd het woord tot mij gericht. Ze hadden een kantoorbaan en mijn baan als metaalbewerker was ze zeker te min. Ik had halverwege wel uit willen stappen. Wat een knurften waren dat zeg! Bij ons op kantoor vroeger zat een stevige zware dame uit een zware geloofsachtergrond, die zei altijd:”Ik schaam mij voor mijn jongste broer, die is maar bouwvakker, ik schaam me dood.” Ons (het werkvolk van de machinale afdeling) vond ze maar sukkels. “Kijk eens naar wat ik allemaal heb bereikt,” waren haar stopwoorden.
    Ik denk dat Dineke zegt heel waar is. Mensen zitten te vol van zichzelf ook christenen. Hoeveel mensen nemen nou echt de moeite om nieuwe leden van een gemeente op hun gemak te stellen? 4% is mijn ervaring. De rest keurt je geen blik waardig. En dat zouden dat je broeders en zusters zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja Jack, je wet hoe mij eigen ervaringen zijn op dergelijke vlakken. Hoogmoed komt voor de val, zullen we maar zeggen. Mensen vragen mij wel eens:"hoe komt het toch dat jij zo gemakkelijk contacten legt?" Zou het te maken hebben met een open geestelijke gesteldheid? Ik vroeg ooit aan mensen in de kerk waar we nieuw waren:"zullen we eens bij elkaar langs komen?" Het antwoord was dat ze genoeg vrienden hadden. Even later stonden ze met hun handen in de lucht de Heer te prijzen met: Welk een vriend is onze Jezus...
      Dat is dubbel vind ik...

      Verwijderen
  4. Je hebt zo'n liedje:Hoe zou het in de hemel zijn, hoe gaat het Daar aan toe? ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik hoop en meen dat de individualiteit daar opgeheven zal zijn. Dit klinkt als een prachtige eigenschap, maar maakt wel dat de mens een eenzaam schepsel is in zichzelf die alles via signalen naar de anderen moet zien kenbaar te maken. Wellicht zal daar de eenheid die we oorspronkelijk waren in Adam, opnieuw tot een wezen verworden. Een in denken, doen en laten. Die grote EEN kan er maar EENTJE zijn. Dat is de tweede Adam. Uit Hem geboren zal in mijn denken, zoveel meer blijken te betekenen, dan samen in Hem geloven.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heel, heel herkenbaar. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Het raakt me dit stukje want ik spreek (helaas, net als jij, uit ervaring. Ik heb er niets meer aan toe te voegen. Het maakt mijzelf er alleen nog maar bewuster van dat ik 'beter' om mij heen moeten kijken en oog moet/mag hebben voor de mensen die alleen staan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn dat wij elkaar in deze ook aanvoelen, we hebben wellicht meer gemeen dan het webloggen. Nou ja de Meester natuurlijk! Ergens jammer dat jij het ook hebt want het is niet echt fijn als je (noem het) buiten de groep valt o.i.d...

      Verwijderen
    2. Gelukkig is het iets van de laatste tijd en is het niet zo dat dit een rode draad is in mijn leven hoor. Het heeft te maken met het zoeken naar een nieuwe gemeente. Soms zie je om je heen dat mensen die elkaar kennen het wel erg gezellig hebben met elkaar. Als 'bezoeker' voel je je daar niet altijd gemakkelijk onder. In ons gezin hebben anderen er meer last van. Het blijft dus een onderwerp van gesprek.

      Verwijderen
    3. Herkenbaar. Wij hebben ook wel van die ervaringen. Dat is het nadeel van ouder worden of al 51 jaar oud zijn, dan slijten de gedachten zo dat als je in een gemeente binnenkomt de mensen je in de armen sluiten. Je mag al blij zijn als men wat tegen je zegt. De armen in de lucht naar de Heer lukt hen vaak wel, maar een uitgestoken hand in de richting van nieuwe mensen is een ander verhaal. Gek is dat!

      Verwijderen
  7. Ja op verjaardagen ben ik op m,n best(not)of t,is voetbal of de ellende geld crisis van de wereld gespreken...........
    Ik heb graag goede gesprekken en meestal als de borrel in de man zit wil men wel ff de diepte in en wordt men emotioneel,maar is dit de volgende dag weer vergeten......
    Echte vriendschap zit hem niet in de gezelligheid of een avond goed was of niet is of men echt wat aan elkaar heeft om elkaar denkt elkaar eens spontaan belt of bezoek,laten zien dat je om een persoon geeft en dat mis ik het allermeest,ik weet dat de Here er voor me is dag en nacht,maar een broederlijke arm om je heen of een zuster die eens voor je kookt het zijn de kleine dingen die een hart kunnen verwarmen,inderdaad zijn er veel gelovigen die op zondag in de kerk best hartelijk doenmaar door de week hun hartelijkheid opgeborgen hebben voor de komende zondag...
    Ben dankbaar dat ik toch een paar hartelijke broeders en zusters mag kenen en daar het zelfde voor terug mag doen t,is zo fantatisch on te geven....

    Grtz henri

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Och verjaardagen praat me er niet van verschrikkelijk allemaal! Op een ongemakkelijk stoeltje in de Hollandse kring en dan maar uitzitten de tijd naast iemand die enkel over Marokkanen kan vloeken of over zijn zieken kan praten en maar doorklept en maar doorklept. De sfeer is dan lelijk gezet voor die avond. Maar soms tref je het en zit je naast een soortgenoot. Neemt niet weg dat ik altijd probeer een fijn gesprek te hebben en te maken.
      Maar Nederlandse verjaardagen worden volgens mij in de hel ook zo gevierd. Je moet dan blijven zitten waar je zit en dan komt de slappe koffie met het gebak, waarna de borrelnootjes, de stukjes worst en kaas en de hoofdpijnwijn toe. Ga eens bij de molukkers kijken. Er gaat een wereld voor je open. Iedereen loopt door elkaar met borden eten en overal hangt de geur van gezelligheid en hete sambal. Ik ben dol op deze vorm van samenzijn. Maar ja, we benne in Nederland hé!

      Verwijderen
    2. HahaJaaja zo kennen we elkaar weer, in de hel ook zo, ik val van mijn stoel.

      Verwijderen
  8. Hoorde dat die dominee van jullie uit Gouderak, de gemeente maande tot het in orde maken van onenigheden voordat er zondag avondmaal gevierd wordt. Neem aan dat hij zelf hierin het voorbeeld wel heeft gegeven?

    Lise

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ehh neen heb hem nog niet gezien, we zitten op de grens van de zesde week wachten. Nu hoeft het ook niet meer, want we zijn reeds overgeschreven. Ben uiterst teleurgesteld in de houding van deze man. Hij moet nog een hoop leren.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Je praat onzin zoals gewoonlijk, maar je hebt natuurlijk wel gelijk, zoals gewoonlijk. Haha! Ja hoor, ik ken dat gevoel ook wel... dan zeg ik tegen jan: als er nu niet een zinvol gesprek komt ga ik naar huis. Maar over het algemeen ben ik erg spraakzaam en heb ik er geen moeite mee een gesrpek te beginnen.... gewoon vragens tellen, veel vragen stellen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hmm vragen stellen, tja dat is een optie. Ik kom evenvaak niet veel verder dan enkel die vragen, misschien omdat ik een baard hebt en jij lang haar...

      Verwijderen
  11. Zeer herkenbaar. Zou haast zeggen; de rode draad van mijn leven. Vaak genoeg meegemaakt dus, helaas. Maar wellicht zijn diegene die het meest lawaai maken stiekem wel de meest eenzame zielen?...
    Doet mij ook stilstaan dat het misschien wel de harde werkelijkheid is dat wij allemaal een eenzame reis maken.
    Feike ter Velde zegt dit mooi: "De ware christen is geroepen te wandelen in de tuin van zijn eigen ziel, samen met de hemelse Vader".

    BeantwoordenVerwijderen
  12. DIe Feike kan soms leuk uit de hoek komen. Uren heb ik met hem in die oude volvo van hem moeten aanhoren hoe hij opera zong. Dan voel je je pas echt eenzaam...Hahaha.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.