dinsdag 3 april 2012

Je hoed af naar de kerk


Ik zat op een bankje recht tegenover een leeg gepreekte kerk.  Er naderde  een oude man, die even aarzelde, zijn hoed afnam naar de kerk en plaatsnam naast mij.
“Als het gepermitteerd is meneer”, sprak hij en zeeg neer. In mijn ogen las hij de vraag waarom hij zijn hoed afnam naar de kerk. Het antwoord kwam.
“Kijk, vroeger gingen er ook naar binnen. Maar na het overlijden van mijn vrouw ben ik er niet meer geweest. Ik geloof in God meneer, maar ik heb niets van Hem nodig en bidden doe je alleen in nood en ik heb ook geen nood.” Ik glimlachte maar eens een beetje want, wat zeg je op een openbaring als deze? Hij klauwde wat aan zijn volledig kale schedel en zette zijn hoed weer met een zwaai op.
“Veertig jaar meneer, veertig jaar liepen wij er elke zondag in en uit , maar ik vond er niets. Mijn vrouw wel, die was meer religieus als u begrijpt wat ik bedoel. En elke avond “most”  ik een stukkie uit de bijbel lezen van haar. Enfin dat deed ik dan maar, je moet een huwelijk koesteren en als dat haar nou gelukkig maakte. Enkel met de kerst als de “kinders” kwamen mee-eten vond ik het een zware opgaaf. Die gingen ook al nooit meer naar de kerk, maar mijn vrouw vond het onze plicht om hen, al was het maar eens per jaar toch op God te wijzen. Dus als ik er nu langs kom, dan neem ik slechts mijn hoed af als teken van stille groet naar de God die er vroeger woonde volgens zeggen.

Wat vinden wij eigenlijk in de kerk heden ten dage?

10 opmerkingen:

  1. Gemeenschap van gelovigen. Elkaar ontmoeten en praten en luisteren en lachen. Voor de preek ga ik niet perse, die kan ik zelf ook wel schrijven, voor 't zingen ook niet, ik bler liever hardop met een cd mee in de auto, voor Gods aanwezigheid ook niet, want die draag ik altijd bij me. maar ik ga graag omdat ik altijd iets kan uitdelen aan iemand die het nodig heeft, een lach, een kus, een woord...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De preek zelf ook wel schrijven, dat klinkt in de oren van veel mensen als zeggen te kunnen opereren zonder papieren, haha...Weet je, het klinkt stom misschien, maar de gesprekken na de dienst en de ontmoetingen met mensen, zijn mij zeker zo dierbaar als de preek. Bij ons in de gemeente zit een gehandicapte jongen die na het vertrek van zijn neef door een huwelijk, door niemand geholpen wordt in de kerkdienst op een paar na. Mensen geven hem een schouderklopje als een natgeregende hond en lopen door om zich op Gods woord te richten. Ik geef derhalve meer om naast deze overigens geweldige toffe gast te zitten dan de hele dienst bij elkaar. De een houdt van het woord de ander van de daad zullen we maar zeggen. Misschien is er wel een aparte hemel voor mensen die van het woord houden en daar tot in de oneindigheid een kerkdienst beleven die nooit meer stopt. Voor hen die van de daad hielden wellicht een kermis zonder einde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik snap je :) Maar ik hou ook heel erg veel van het Woord hoor! Bij mij is het niet het Woord of de daad, maar beiden! Wie het Woord hoort en er niet naar handelt....
      Goeie post weer Peter, stof tot nadenken :)

      Verwijderen
  3. Weet ik toch, weet ik toch. Een christen die niet van het woord houdt of niet van de daad, tja, mogen we zulk een mens wel christen noemen? Ik ga nu naar de kerk. Laterssss....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. De rijkste momenten zijn regelmatig juist de activiteiten buiten de "eredienst" om. Gelukkig moeten Woord en Actie hand in hand gaan en dat gebeurd nog steeds, prijs de Heer.
    Daar waar de Geest van de Heer is, is Vrijheid, 2 Kor 3:17. Zonder de Geest helaas téveel geharrewar..

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gisteren hadden we weer kring en daar ervaar ik gemeenschap van gelovigen, met elkaar praten van hart tot hart, en zingen uit volle borst met een valse gitaar. Heerlijk! En niet zo mega;)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Zingen uit volle borst heb ik altijd manonvriendelijk gevonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hoi Peter,

    Ja ik kom hier ook weer eens kijken; weer wat anders dan natuur en mijn protestantse opvoeding heeft ervoor gezorgd dat ik, alhoewel niet praktizerend nog wel 'prakkizerend' (wat een onmogelijk woord) ben qua religie.

    Ik vind dit een heel mooi 'mensen' verhaal, je bericht. Spreekt me erg aan omdat ik er veel in herken en omdat dit soort oudere mensen zo herkenbaar zijn.

    Persoonlijk vind ik overigens niets in de kerk heden ten dage. Maar heb ik eigenlijk altijd wel moeite met 'de kerkgemeenschap' gehad; wel ervaar ik ''God' in de natuur en in de mensen.

    Groeten, Robert

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hallo Peter,
    ik kom ook even nij jou om de hoek kijken,
    moet zeggen ik heb niets meer met de kerk,
    Wel met God.dit kan ook zonder de kerk,,,vertrouwen ben ik voor goed verloren!

    Ik wens jou een zalig pasen !

    Groetjes Mieja

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hoi Mieja

    Dat is al weer even geleden. Heb je nog een weblog en zo ja, wat was het adres ook al weer? Sinds ik bij Punt weg ben, merk ik dat ik ook een aantal vaste adressen mis.
    Ik voor mij kan de samenkomsten niet missen. Het vertrouwen in de kerk ach ja. Er gaat wel een het een en ander mis, is zeker waar. Soms gaat het zelfs heel erg mis. Maar ondanks dat voel ik me zo thuis tussen mensen die in Christus geloven. Ik houd van ze. Wil niet zeggen dat ik dat niet van de ongelovigen doe, maar toch deel je iets met gelovigen, wat heel bijzonder is, dat voel je, dat proef je....
    Ook voor jou een zalig paasfeest.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.