woensdag 28 maart 2012

Oude matrassen en verzorgingtehuizen

Het verzorgingtehuis stuurde mij een brief waarin men mij verzocht om het oude matras te komen ophalen van mijn moeder die een nieuwe heeft. Ik vond dit dermate vreemd dat je oude matrassen zelf moest weghalen dat ik dacht: eet hem maar op, ik vertik het. Omdat ik niets liet horen volgde al snel een tweede brief waarin men mij vertelde het oude matras in de kelder te hebben gezet en of ik nou eindelijk wilde komen om maar plicht te vervullen. Was het de vreemde afkeer die ik heb van oude matrassen of het idee dat het verzorgingstehuis mij iets vreemds opdroeg in een toon van:”Kom jij eens hier”, dat mij ertoe bracht om het weer niet te doen? Ik weet het niet! Wat ik wel weet is dat ik vandaag plotseling bij mijzelf dacht hup:” laan ik ut toch maar effe doen” dan ben ik er af. Een auto geregeld een paar vrije uren van het werk en ik sta aan die balie van dat splinternieuwe tehuis en niemand wist er van af. Verschillende mensen kwamen er aan te pas, maar na een 45 tal minuten wachten, bellen en babbelen nog altijd geen matras. Niemand wist ervan en die er wellicht van wist, was ziek en lag in bed (op het matras wellicht?) Dus ik ben weer op huis aangegaan met de mededeling dat ik dus nu niet meer van die briefjes wil hebben over zoiets knulligs wat ze zelf nu niet eens meer kunnen vinden. Ergernissen zitten in een klein hoekje vind ik en ik ben dan zo blij dat Gods Geest je duidelijk maakt dat je toch iets moet doen, waarvan jij denkt: ze bekijken het maar. Het leukste is dat je iets moet doen wat dan plotseling niet meer hoeft. Je kan dat ook met verplicht zijnde visites hebben, waar je eigenlijk ook geen zin in hebt en die plotseling afbellen. Heerlijk...Herkenbaar of praat ik onzin?

4 opmerkingen:

  1. Kan me je 'nalatigheid' wel indenken Peter. De bureaucratie in Nederland sijpelt overal doorheen nietwaar? erg vermoeiend vaak.. Steeds meer òm jezelf denken dan maar.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben er klaar mee Hans. Begrijpen doe ik het nog altijd niet. Verzorgingtehuis en dat je dan zelf matrassen moet afvoeren ik bedoel hebben ze daar nog nooit van het grof vuil gehoord?

      Verwijderen
  2. Verplicht zijnde visites. Dat noemen ze volgens mij sociale verplichtingen. Brrrrrrrr.

    In een overvolle ruime een verjaardag vieren, terwijl de jarige het zo druk heeft met bedienen dat je hem nog niet eens kan spreken. Brrrrrrrr

    En dan met de gedachte geplaagd worden dat een ander adres (bijna) alleen zit met zijn verjaardag. Brrrrrrrrrrrrr.

    Ik krijg hetzelfde gevoel met oude matrassen met al die beestjes er in brrrrrrrrrrrrrrr

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeer herkenbaar met die verjaardagen. Ik houd wel van een feestje maar niet op zijn Nederlands.Met zn allen op een ongemakkelijk stoeltje en dan maar de hopen dat er iemand naast je zit waarmee je normaal en leuk kan praten en niet zo'n stille...

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.