vrijdag 17 februari 2012

Haar en andere baarden

De heilsoldaten bliezen hun longen leeg in allerhande toeters van schallend koper. Een groepje mensen bleef even plakken bij dit volksvermaak. Onder hen aan de hand van een begeleider, een geheel kaal jochie van een jaar of tien met de ziekte van Down. “God kan alles, vraagt wat u maar wilt en u zult het krijgen,” sprak de ruig bebaarde en zwaar bebrilde hoofdsoldaat. “Ik wil haar, ik wil haar,” schreeuwde het kale jochie naar zijn begeleider en trok hem tot op een paar meter afstand van de heilsoldaat die zichtbaar tobde over hoe hij zijn eerder uitgesproken woorden gestand kon doen. “Vraag aan meneer God of Hij haar voor me heeft, zodat ik niet langer voor kale word uitgescholden,” hoorden wij de jongen zeggen. Het wonder gebeurde dat de heilsoldaat even twijfelde maar toen zijn enorme hand op de schouders van het kind plaatste en voor hem bad. Er gebeurde niets, maar het kind huppelde aan de hand van zijn begeleider weg onder het uitroepen van:”ik krijg haar, ik krijg haar.” Gebrek aan geloofsvertrouwen kon hem zeker niet verweten worden. De Heilsoldaten en “soldatinnen”  met en zonder baarden, keken ze na. Drie weken later kwam ik de jongen weer tegen. Hij droeg een pruikje en keek blij onder de lokken vandaan. Toch nog een wonder! Over gebedsverhoring wordt nogal verschillend gedacht, maar soms zien we de hand van de Schepper heel duidelijk in zaken waarvoor gebeden is. Hoe is jullie ervaring

7 opmerkingen:

  1. "Gebedsverhoring is tamelijk subtiel"... dat moet je eerst even nader uitleggen Peter, ik weet niet hoe ik daar op kan reageren :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zal het anders omschrijven Marja en tussendoor even het vlees braden want ook dat moet doorgaan...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oke, da's duidelijker. Ik heb geleerd dat we allemaal anders over gebedsverhoring denken omdat we allemaal andere ervaringen hebben (goede en slechte). Gods waarheid af laten hangen van mijn realiteit is gebruikelijk en begrijpelijk, maar niet zo handig. Ik geloof echt in gebedsverhoring, dat ik dat 80% van de tijd niet zie gebeuren ligt niet aan God denk ik, maar als ik de Bijbel er op na lees... aan mij (helaas). Ik bid verkeerd, ik bid in twijfel, ik vraag met verkeerde motieven of ik vraag helemaal niet. Hhmmm, oud trucje van de vijand om ons maar helemaal niet meer te laten bidden denk ik.
    Oh ja, wat wil ik nou eigenlijk zeggen... bidden als een kind! In het volste vertrouwen dat Mijn pappa ALLES kan!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Haha, Peter, een heel leuk, bijzonder stukje. Toen ik het las en de jongen liep later met een pruik, wat was hij blij, en...hij had haar, wat toch zijn wens was. Maar ook de Heilsoldaat durfde er om te bidden. En over gebedsverhoringen, die gebeuren wel, maar niet altijd zoals wij het zelf willen invullen. God overziet alles, maar weet als beste wat iemand nodig heeft, of juist niet.
    En...soms worden we ook wel eens beproefd, of wij dan ook nog steeds op Hem en Zijn Zoon blijven vertrouwen.
    En, gebedsverhoringen heb ik ook meegemaakt, als een gebed verhoord wordt, laat Hij ook weten en voelen dat het ook van Hem afkomt. En kunnen we Hem daarvoor danken.
    We mogen altijd weten dat Hij er is, op wat voor manier dan ook. Zelfs als een gebed niet altijd verhoord wordt.

    Peter, lieve groet van mij, Esther.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik durf te twijfelen of het aan ons ligt in 80% van de gevallen. Niet dat ik naar God wijs als degene die een streep zet door onze gebeden, maar de optelsom: gebed, ontvangen, niet ontvangen, schuld door, is me te eenvoudig. Er spelen meer zaken mee. Zaken die voor ons onzienlijk zijn. Juist door de simpele optelsom komen zieke mensen in problemen want (en nu komt hij) aan God kan het nooit liggen en aan wie ligt het dan wel? Je hebt het over 80% en daar kan een zieke zich bij scharen met alle gevolgen van dien. Dit denken is mij te eng, als ik eerlijk mag zijn. Hoewel ik van mening ben dat er een grote waarheid schuilt in de gedachte dat het nooit aan God ligt, is de optelsom van aan wie het dan wel kan liggen een te menselijke....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dank je Esther ik vind het zelf ook een erg leuk stukje met een grote waarheid. Wij hadden vroeger een geestelijk gehandicapte jongen in de gemeente en altijd weer werd ik ontroerd van zijn oprechtheid. Gelukkig worden er zeker gebeden verhoord. Maar ik meen dat God ook iets doet met de onverhoorde gebeden.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hier wordt ik wel even stil van. Kijk ik even niet op je blog, heb ik nu gelijk weer spijt. Door vakantie, knutselen aan een nieuwe blog en een lente gevoel was ik even afwezig.

    Zelf sta ik ook met de strijdkreet, maar ben niet zo vrij met zulke gebeds wensen. Vind het zelfs moeilijk om na een vriendelijk woord of gift te zeggen “Gods zegen toegewenst”

    Ik blijf oefenen.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.