woensdag 18 januari 2012

Je deel krijgen


Voor loopt een ranzige man op één been. Nou ja, niet echt natuurlijk, want op één been kan je enkel hinkelen. Neen, hij heeft er twee krukken bij. Ik loop achter hem en plotseling houdt hij stil en begint hardop te zingen. Zijn enorme baard wipt vrolijk op en neer als ik hem de woorden, die als ratten een brandend schip verlaten, hoor “zingen”.
Het is een liedje over de toestand in de wereld en terwijl de woorden wegzweven in het zwerk eindigt de één benige man met:”Het leven is een pijp kaneel en ieder zuigt eraan en krijgt zijn deel. Als hij weg strompelt blijven zijn woorden nog een tijdje naspoken in mijn grijze cellen. Is dat nu wel waar dat ieder zijn deel krijgt? Ik vraag me dan af wie het deel heeft gestolen van mijn overbuurmeisje, dat twee jaar geleden stierf? Zij heeft haar deel van het leven blijkbaar niet gehad. Moeilijk vind ik dat, u ook? Een ongelovige vriend van ons is erg ziek en lijkt het niet te halen. Wat moet je nu zeggen tegen zo’n man die nergens in gelooft? Ieder krijgt zijn deel? Niet bepaald een bemoedigend woord lijkt me! Wat kan het lastig zijn om mensen die nergens in geloven enige troost te bieden, want wat moet je zeggen als ze niet willen geloven? En toch als je niets zegt, dan heb ik altijd het gevoel een kans gemist te hebben. Hoe ga jij met zoiets om?

12 opmerkingen:

  1. Zo maatje ik schaam mij om eindelijk weer eens langs te komen maar erg druk met de verbouwing, je weet het. Ik geloof niet in je deel krijgen. Het leven zit net wat lastiger in elkaar dan dat. Ook de gedachte dat God wel voor je zal zorgen, lap ik aan mijn lederen laars. Kijk, Hij zorgt wel voor je, maar dat wil niet zeggen dat wij het begrijpen. Er stonden er 6 miljoen voor de gaskamer waar Hij ook voor zorgde. En denk nou niet och dat waren geen christenen want dan kan je van mij een kopstoot krijgen. Egocentrisch denken is dat. Gods zorg is een leven wat beseft ik ben ondanks alle pijn en moeite toch geborgen in Hem en Hij neemt mij mee naar daar waar geen lijden meer is. En al dat geklets over voorspoed en zegen, is de bijbel uit zijn verband rukken en de krenten uit de lammetjespap halen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als twijfelaar, in zo'n situatie moet ik zeggen dat het voor de mensen om me heen moeilijker is dan voor mezelf. Ik ben eigenlijk een levende tijdbom, zolang de ziekte (Wegener) rust ben ik relatief veilig, maar omdat ik door de medicijnen zo weinig weerstand heb, kan een simpel virusje al fataal zijn (zoals in december) en mijn nieren werken maar voor 25%, dus oud zal ik niet worden.
    Maar veel mensen gaan daar krampachtig mee om, er zijn zelfs 'vrienden'die ik helemaal niet meer zie.
    Ikzelf zie het als iets dat je overkomt, je doet er niets aan en moet er maar het beste van maken. Ik in een leven na de door, en of dat door God wordt geregeld, daar heb ik mijn twijfels over, ik denk teveel na waarschijnlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. 'Ik in een leven na de door' moet zijn 'Ik geloof in een leven na de dood'

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja Jack ik begrijp wat je wil zeggen en heb zelf ook niets met dat: neem van God en je hebt het. Succes met je verbouwing

    25% is niet zo veel Gerrit. Heb een vriend die nog minder nierfunctie had en gelukkig na 20 jaar nog wel leeft. Geloof blijft lastig tastbaar. Ook hierin niets dan begrip en toch is het leven te wonderlijk om te eindigen in het niets. Dat tart alle wetten van de logica vind ik dan zelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als het alleen de nieren waren, daar kan ik het lang mee volhouden, maar die ziekte nekt me.
    Als ie rust, dan heb ik weer zo veel medicijnen dat mijn weerstand nul is. Dat virus in december is bij een gezond persoon met een dag of veertien weer weg, maar voor mij was het weer kantje boord.
    Ik geloof ook zeker in een leven na de dood, anders heeft het leven totaal geen zin en was ik er allang uitgestapt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Herkenbaar Gerrit, mijn schoonvader een zware longpatient lag ook heel slecht en ook dat leek kantje boord te zijn. Ik hoop en bid dat het toch weer een beetje de goede kant op mag gaan en misschien kan een vroege lente enige verlichting brengen, want die kou en natte boel buiten, lijkt me ook niet echt een verbetering.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hallo Peter, gisteravond heb ik eerst even weer ingehaald jou logjes lezen. Dit onderwerp is werkelijk niet makkelijk. Wij trekken het ons erg aan, we willen zo graag bemoedigen, troost brengen, ook naar mensen die gewoon niet geloven. En juist dan is het nét op wij op een dood spoor zitten. Wij weten het zelf wel, maar hoe gaan we met zulke mensen, hun ziekte of problemen om. Wij kunnen gelukkig alles aan de Here Jezus brengen, of Hij ons leiden wil hoe wij met zulke kwetsbare situatie's van mensen om moeten gaan. Wij kunnen alleen zaaien, maar het is God zelf die de kiemkracht geeft, Hij alleen kan het laten groeien. En soms, kunnen wij er voor zulke mensen alleen zijn, door aandacht en liefde. En...dit is werkelijk moeilijk, soms moeten we alles, in zo'n situatie, loslaten en alles aan onze Here Jezus en God overlaten. En er zelf gewoon zijn, voor iemand. En dat is werkelijk niet gemakkelijk, het overgeven aan onze Vader. Wij willen zo graag, helpen en bemoedigen in onze eigen kracht.

    Peter, Gods Rijke Zegen, en liefs van mij, Esther.
    Oeps, bijna vergeten, ook warme felicitaties voor je vrouwje.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Esther, miste je al, voel je niet verplicht hoor maar heb met jou ook een gevoel van onderlinge goede verstandhouding en ik waardeer je reacties omdat het aanvullingen zijn (net als velen die reageren) op het onderwerp en je de dingen immer met een juiste toon weet te verrijken....

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Vreselijk lastige situaties zijn dat, toch zeg ik zo mogelijk iets in de strekking van: 'ik heb hier geen antwoorde op, maar ik kan wel voor je bidden.' Ik heb nog nooit iemand ontmoet die doodziek was en dat afwees.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Is zeker heel lastig, wat 'moet' je zeggen hè? "God houdt van je". De rest aan Hem overlaten. Wij kunnen mensen (gelukkig) niet redden. Dat kan God alleen. Ik denk wel dat we erop MOETEN wijzen als de mogelijkheid zich voordoet. Maar enkel in eenvoud en Liefde

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Mee eens hoor daar niet van maar...ik was een tijd geleden in een ziekenhuis waar een vrouw lag die een huidziekte had en mij, nadat ze ontdekte dat ik haar op Jezus wilde wijzen, achterna kwam om me met haar in teerzalf gezwachtelde handen af te rossen. Het evangelie wordt niet altijd in liefde aangenomen. Misschien heb ik mijn gezicht niet mee...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dat ieder zijn deel krijgt, tja moeilijk onderwerp.
    Vaak lijkt het dat de een meer voor de kiezen krijgt dan de ander. Achter de schermen kun je nooit zien hoeveel leed een ander wel of niet heeft, terwijl het ogenschijnlijk goed gaat.
    En wat zeg je inderdaad tegen iemand die niet gelooft?
    Persoonlijk ben ik erg dankbaar voor het geloof wat mij gegeven is, ik zie het als een kostbaar geschenk.
    Ik weet, maar zeker ervaar ook dat ik het in moeilijke situatie's niet alleen hoef te doen, er alleen voor sta.
    Ik probeer niet te vergeten in rustiger tijden, wanneer alles van het leien dakje gaat, te danken voor alle voorspoed.

    Als ongelovig mens die ik ooit was, kon ik hier alleen maar van dromen.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.