zaterdag 7 januari 2012

Eenzaam in de groep

Gezellig uit met een groep. Dat kan familie zijn, of aangetrouwde mensen, maar je hebt er niets mee. Niemand heeft echt interesse voor waar je nou echt mee bezig bent. Je zit erbij en ziet al die mensen met elkaar gezellig babbelen en druk doen, maar jij zit je tijd uit. Je probeert er gelukkig bij te kijken maar diep van binnen wil je maar één ding en dat is weg uit deze groep. Steeds weer probeer je een gesprek aan te knopen maar al vanaf de eerste woorden weet je dat ook dit vruchteloos is. Er is niemand in de zaal die overeenkomsten heeft met jou betreffende interesses, hobby’s of de behoefte koestert een echt gesprek over het geloof op te zetten. Men praat over voetbal, het weer of de kinderen, maar dat interesseert je geen bal, want je hebt geen kinderen, voetballen verafschuw je en het weer is elke dag toch weer anders. De avond duurt lang en diep in je hart voel je je eenzaam en op een eilandje. Dit kan iedereen zomaar overkomen. Op je werk, tijdens vakantie, met een etentje, in de bijbelkring of heel misschien zelfs wel in de kerk. Je kan je misschien wel nergens zo eenzaam voelen als te midden van de massa.  Herkenbaar of praat ik nu onzin?

13 opmerkingen:

  1. Voor veel mensen hèèl herkenbaar, denk ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eigenlijk zijn we allemaal individuen.. en is het misschien juist daarom zo dat het leren kennen van GOD ons allerdiepste verlangen is?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Peter,

    Ik herken me uit duizenden. En naar wettische etentjes met familie kan ook oersaai zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dus ik ben niet de enige. Ik zit nu heerlijk hier en de anderen hebben het onwijs "gezellig" nu....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Verjaardagen. Meestal vreselijk.

    (Behalve als iemand op mijn humor golflengte zit. Of heel soms een open gesprek over (geloofs) leven.)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ja dan kan een verjaardag of een feestje echt een feestje zijn. Maar zoveel mensen hebben een golflengte waar ik niet zo graag naar luister, zo arm, zo...leeg

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Zeeeeeer herkenbaar!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Herkenbaar, of ik ga dan weg of ik begin juist heel bewust vragen te stellen aan iemand (met in mijn achterhoofd dat ik de ander belangrijker moet achten dan mezelf... agghhh, moeilijk, maar 't werkt wel) en dan ontstaat er meestal toch een leuk gesprek.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Peter,

    Mijn familie, (broers en zussen) wonen gelukkig heeeeeell ver weg. Lekker rustig zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Soms ben je gewoon blij als je weer lekker thuis bent. Wat ook best wel genieten kan zijn, is als je niet kan, omdat je bijvoorbeeld grieperig bent.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het is gek maar ik heb bijna altijd aansluiting met mensen. Heel soms niet. Ik ben eens een week met Henk Binnendijk voor de EO wezen varen om een aantal programma's te maken en er was niemand van de 20 mensen met wie ik een gevoel had van een gelijke golflengte.

    Dat is lastig en je moet dat zeker bij jezelf ook durven zoeken als Marja al zei, probeer je te buigen naar die ander. Maar wat ik ook deed er bleef dat rare afstandelijke, er niet bijhorende gevoel.

    Na een jaar was er een reunie van de groep en vanaf de eerste ogenblikken was het gevoel er weer. Terwijl ik zelf normaal gelijk gezellig praat met jan en alleman, waren Jan en alleman weer afwezig en voelde ik me buiten de groep gezet. Het gekke is dat als er maar één iemand is, waar het mee klikt, dat direct alles anders maakt.

    Wat heb ik er in ieder geval van mogen leren? Het volgende: Dat ik heel erg toezie of er geen mensen buiten de boot vallen. Ook op mijn werk als er nieuwe mensen zijn, direct proberen een brug te slaan.
    Als we dit niet willen doen, dan meen ik dat de Heer naar ons ook geen brug slaat en de maat waarmede wij meten, terug gemeten zal worden. Veel mensen zijn oudste of diaken maar missen dit aspect. Dan moet mij van het hart dat deze mensen iets fundamenteels missen en nooit kunnen functioneren als het de bedoeling is...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Herkenbaar, maar ik vermoed voor ieder mens.
    Wat ik me afvraag, als het voor iedereen zo herkenbaar is, wie weet hoeveel mensen zich ook in diezelfde groep eenzaam zijn?
    Ik spreek voor mijzelf dat indien het mij 'overkomt', er niemand iets aan mij merkt.
    Persoonlijk probeer ik ook te voorkomen dat een ander zich eenzaam voelt, maar helaas ga ik daar ook wel eens de fout in, als de 'klik' er niet is.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Haha, hier moet ik toch op reageren. Als kind al voelde ik me niet thuis op de wereld, ik begreep geen barst van de mensen. Nu nog niet, het slappe gelul wat je om je heen hoort, de 'interessante' gesprekken van omhooggevallen nitwits, en ik lul wel mee hoor, als het moet lul ik ze zo onder de tafel, maar ze begrijpen?
    Nee, dat zal ik nooit kunnen, ik heb één troost; ik heb ook niet de indruk dat ze zichzelf begrijpen.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.