maandag 23 januari 2012

Een eeuwige twijfelaar


Er bestaan christelijke geloofsvormen waarin men eeuwig twijfelen of je wel Gods kind bent, hoog in het vaandel heeft en weten dat je Gods kind bent, voor hoogmoedig wenst door te laten gaan. Ik was ooit op een begrafenis van een oude man die tot aan zijn dood gezegd had:”ik durf niet te zeggen of ik wel een kind van God mag zijn.”
Hij werd tijdens de dienst, die vooraf ging aan de teraardebestelling, geprezen en “een voorzichtig man genoemd.”
Iemand die niet over één nacht ijs ging. Als je het mij vraagt (als we dan toch symbolisch spreken) ging hij helemaal het ijs niet op en had nimmer de “schaatsen” van het geloof onder gebonden. Hij wist niet wat het was om te zwieren over de ijsvlakten van de glazen zee van het geloof. Hij kon het gevoel van vreugde niet en van de wind van Gods Geest die langs je haren strijkt als je vaart maakt op de ijzers van het geloof. Oké mensen die wel reden gingen wel eens onderuit, maar dat behoorde nu eenmaal bij het “spel” van het evangelie, beweerden ze. Maar hij stond op de kant en trapte slechts af en toe met een zware zwarte schoen op het ijs en vond het na 60 jaar ter kerke te zijn gegaan, nog altijd te dun om op te gaan staan, laat staan om de ijzers zelf onder te binden. En dan, dat kon enkel God zelf doen. Daar kwam geen eigen keus aan te pas. Hij sprak schande van de mensen die wel over het ijs van het geloof reden en joelend voorbij kwamen suizen. Nee, dat was niet zijn idee van geloven en je neerbuigen op Gods “Eis”. Op zijn grafsteen stond: Hij was een voorzichtig man… Te voorzichtig als je het mij vraagt...

12 opmerkingen:

  1. Bij gereformeerden kom je dit tegen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eigenlijk heel triest......

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het doet me altijd denken aan het verhaal van de man die zijn leven lang spaarde voor een overtocht naar Amerika. Alles had hij zich ontzegd en uiteindelijk brak de dag aan dat hij kon gaan. Maar hij had niet genoeg geld om ook de dansavonden te bezoeken, gebruikt te maken van de diners die er geserveerd werden op het schip en al helemaal geen hut betalen. Het ging hem tenslotte om de reis dus hij stond de meerdaagse reis uit in de gangpaden van het reusachtige schip waar hij mee overvoer

    Toen de laatste dag net voor het schip in Amerika zou aanmeren aanbrak, vroeg een vrouw waarom hij toch de hele dag in de gangen liep en enkel droge boterhammen at die hij van thuis had meegenomen? De man vertelde dat hij niet genoeg had om ook dit te bekostigen en al blij was als hij de oversteek kon maken.

    "Maar beste man, sprak de vrouw al het eten, de hut en al de fijne activiteiten zijn inbegrepen bij het kaartje om de oversteek te maken.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ben een dochter van de Allerhoogste en zus van Zijn Zoon Jezus, bevalt me prima :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat mij opvalt bij dergelijke mensen is dat ze zelf niet (durven) ingaan maar het een ander ook misgunnen en hem/haar veroordelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Inderdaad kom je dit bij het gereformeerde volksdeel tegen.
    Ze noemen zo iemand een ‘bekommerden’.

    Maar let wel ze prijzen in die kringen een desbetreffende persoon omdat zij vinden dat je niet in Christus kan zijn vanwege ons zondige bestaan. Als je sowieso een ogenblikje mag zien op Christus zijn dat maar ‘uurtjes (minuutje) van korte duurtjes (seconde)’, je valt daarna terug in je zondige bestaan vandaar dat bekommeren.

    Zij moeten dus ook niets hebben van evangelische kringen, dan bedrieg je jezelf voor de eeuwigheid met een gestolen Jezus!

    Het verhaal wat je schreef Peter riep bij mij het overeenkomstige verhaal op van Frandz Kafka ‘voor de wet’.

    hier staat het als je het wilt lezen.
    http://meeuw.org/wet.html

    Groeten Jan.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Goedemorgen

    Neen ken ik niet en ga ik straks zeker lezen Jan, bedankt voor de tip ik kom hier nog op terug.
    Het zou niet eerlijk zijn het vervolg wat de andere kant belicht achterwege te laten en dat schrijf ik dus later vandaag...

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Om onvoorwaardelijk voor onze Heer te gaan, dat vraagt natuurlijk heel veel vertrouwen. Niet iedereen durft het aan....
    Leuk stukje!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Even iets anders: gisteren de 95ste(!!) verjaardag van schoonmoeder gevierd. En vandaag is Rob jarig, weer feest!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dat is erg en sneu. En bep geloofsgroepering heeft dat ook: doen hun stinkende best maar weten het niet zeker. In o.a. Ef 1 staat waar we aan toe zijn!!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. ik begrijp het wel omdat ik zelf opgegroeid ben in de gereformeerde hoek. Je geloofd tenslotte wat je hoort en het is best moeilijk om je aan dat gedachtepatroon te ontworstelen. Ik ga nu naar een evangelische gemeente, maar daar zijn ook dingen(zoals in je volgende blog)die zijn er overal, overal zijn ook mensen. De 'ware kerk zit in allerlei gebouwen. Met mijn schoonmoeder heb ik een goede band, zij gaat naar de gereformeerde gemeente, maar we praten gewoon met elkaar over wat ons bind en 'scheid'. Uiteindelijk vinden we elkaar in het verlossingswerk van de Here Jezus en we bemoedigen elkaar. Zij op haar beurt bemoedigd weer mensen in haar gemeente, dat vind ik mooi.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.