dinsdag 10 januari 2012

De ideale "kerk"


Na drie maanden mocht ik naar huis. Twee maal was ik op het randje van de dood geweest en nu het gezwel uit mijn lichaam genomen was en daarna ook de galblaas was weggenomen, omdat het was gaan infecteren, werd mijn huid van okergeel weer langzaam baby roze. Het is gek hoe je als mens aan een ziekenhuis gaat hechten. Er gaat zoveel geborgenheid van uit, vind ik. Dat klinkt misschien vreemd maar de medepatiënten, het samen eten, de zalige comfortabele warmte, je bed wat altijd opgemaakt klaar staat en niet te vergeten de zorgzaamheid van de verpleging, dit alles maakt dat je een vreemd soort band krijgt met de lange gangen, waar je al dan niet doorheen kan lopen. Je praat zomaar met “vreemde” mede patiënten over je diepste geheimen, over leven en dood. Over je angsten en je geloof en over duizend andere dingen waar je normaal niet aan toekomt. Een van de mooiste dingen is de vaak pure omgang met elkaar. Je staat (of ligt) allemaal voor een bepaalde strijd van het bestaan. Als ik ooit heb gevoeld hoe een gemeente (noem het kerk) zou moeten functioneren, dan is het vreemd genoeg in een ziekenhuis. Samen strijden, delen, huilen, luisteren en ook een beetje liefhebben, omdat we allemaal in datzelfde schuitje (arkje) zitten. Herkenbaar of praat ik onzin?

9 opmerkingen:

  1. Na weer eens een maand ziekenhuis, kan ik je verhaal alleen maar beamen. Je voelt je op een bepaalde manier geborgen, en bovenal veilig.
    Als er iets mis gaat zijn ze zo bij je, je kunt dus veilig ziek zijn, terwijl je thuis toch zelf moet beslissen of een dokter nodig is.
    Da's voor mij best lastig, want bij elk verkoudheidje of beetje koorts moet ik eigenlijk de dokter waarschuwen. Maar ja, je wilt ook geen zeikerd zijn, dus ben ik meestal te laat, met als resultaat weer een logeerpartij in Ede,

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nee hoor, geen onzin maar heel erg herkenbaar. Na 14 operaties bij mijzelf en natuurlijk het drama van Rob, ken ik heel wat ziekenhuizen als mijn broekzak. Samen met je lotgenoten deze periode doorkomen, geeft een band en inderdaad vertel je elkaar vaak de diepste dingen.....Vreemd eigenlijk: vaak zie je ze nooit meer na de ziekenhuisopname, of zou dat juist de reden kunnen zijn dat je zo openhartig bent?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Peter, misschien heeft die openhartigheid ook wel te maken met onthaasting. Je ligt daar maar te liggen. Even niet meer bezig met onbenulligheden van het dagelijkse bestaan.

    Zelf heb ik in mijn jeugd veel ziekenhuisbedden gezien. Maar ja, als kind beleef je dat heel anders. Na drie maanden moesten ze me wel naar huis laten gaan. Ik had te veel heimwee.

    Adriaan (met jeugd herinneringen)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja best vreemd dat er zo'n geborgenheid van uit gaat. Nou is niet elk ziekenhuis en elke ziekenhuisopname met elkaar te vergelijken want als je vreselijk ziek bent of heel erge pijnen, dan gaat het meeste misschien langs je heen. Maar ik droom nog wel eens van het AZU in Utrecht en heb er onwijs fijne herinneringen aan.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Het lijkt wel als je dit artikel leest, dat er meer liefde en verdraagzaamheid is onder de ziekenhuispatienten dan in een gemeente.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heel herkenbaar, mensen staan er ook meer open voor lijkt het wel. Misschien zou je es kunnen overwegen ziekenhuispredikant te worden, of...en dat is een droom, dat we op een zondag de deuren van de kerk dichtlaten en gezamenlijk zulke mensen gaan bemoedigen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik moet hier nog wat aan toevoegen, er zijn in Ede twee ziekenhuispredikanten en die kwamen om beurten elke week op bezoek, ook al ben ik geen kerkganger. Er wordt elke zondag een kerkdienst gehouden en vrijwilligers karren je er, als je wilt, desnoods met bed en al naar toe. Van mijn eigen kerk heb ik sinds ik ziek ben, juni 2011, nog geen hond gezien.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik leef nog hoor...haha

    Heel herkenbaar. We hebben er weer 10 dagen opzitten. Je probeert het beste ervan te maken.

    Even over de laatste reactie van Gerrit.
    Jammer dat je vanuit je eigen gemeente niemand ziet. In onze situatie laten we de ziekenhuispredikant geeneens langs komen. Wordt anders een beetje teveel van het goede.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ja dat is zeer slordig Gerrit ik vind dat heel erg triest. Ik ben zo bang dat je hierin niet alleen staat. DIt komt veel voor alhoewel er ook herders zullen zijn die in het bezoeken van de zieken hoge ogen gooien.

    Ja fijn dat je er weer bent Brenda en nou maar hopen dat het toch steeds maar weer iets beter met je man mag gaan...

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.