zondag 18 december 2011

Preken met een knipoogje

In de kerk was het voor het eerst weer eens behaaglijk warm. De preek ging over geven (geld, liefde aandacht etc)  en de predikant prees de mensen in het buitenland die een voorbeeld van vrijgevigheid waren in zijn overtuiging. Weet niet of ik die mening deel als ik eerlijk ben. Hoogtepuntje in de dienst was voor mij dan ook niet de preek maar een blond kind met krulletjes wat regelmatig naar mij knipoogde. Gek maar soms zegt een wellicht onbeduidende zaak als een kinder knipoogje zoveel meer dan woorden uit kunnen drukken. Heb jij tijdens de dienst wel eens een beleving die je treft en wat je als een cadeautje mee krijgt van de Heer?

7 opmerkingen:

  1. Had je weer eens sjans? Jij kan ook elke vrouw hoe oud of jong ook aan het knipogen krijgen. Schelm dat je bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jaaahh!! Wat te denken van de zwaar autistische maar ooh zo vrolijke zoon van mijn peetmoeder.

    Tijdens een H.Mis (op een moment dat wij allen stonden) ging hij achterste voren staan. Helaas zat hij vóór mij. Dus ging hij met zijn gezicht, ongeveer 30 cm van het mijne, breedlachend naar mijn neus kijken, en maar kijken, en maar kijken.... En ik....? Ik kreeg zowaar de slappe lach. Heel ongepast, maar ik kon er niets aan doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh, vergeten, het was een cadeautje... dit doet hij alleen bij mensen die hij zeer vertrouwd!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hahaha herkenning jawel. De zoon van de voorganger was een jongeman van 17 jaar en zwaar autistisch. Zijn gewoonte was om tijdens de zangdienst aan je adem te komen ruiken. Je moest dus wel een frisse adem hebben anders kwam je niet van hem af. Dan bleef hij gelukzalig snuiven. Hij viel zeker op vieze luchtjes. Een lief kind maar uiterst onvoorspelbaar. Daar hadden vreemden best een kluif aan. ALs hij een mooi meisje zag stak hij dat niet onder stoelen of banken maar: stak het vaandel of zo je wilt de "loftrompet" uit zijn broek. Dan werd hij snel naar achteren afgevoerd maar iedereen voelde wel dat hij in ieder geval eerlijk voor zijn gevoelens uitkwam. Ehh....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Geweldig!! Wat te denken van deze autist gefascineerd door luiers en ze ook zelf om wil? En wat er dan gebeurd als een moeder even snel een luier van haar baby zal verwisselen? En dat OOK nog eens tijdens een priesterwijding? Je hebt denk ik genoeg fantasie om je zo ongeveer voor te stellen wat de toestand het was :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ohja ik zie het gebeuren en toch is het heel goed voor een gemeente om ook deze mensen in hun diensten te hebben. We zijn erg verwend en storen ons al van elke scheet en knikker. De diensten zouden meer een realistisch beeld moeten weergeven van onze samenleving en daar horen kinderen met de ziekte van down bijvoorbeeld ook bij. Ik zou trots zijn als ik daar naast mocht zitten. Ik was ooit in een kerk waar een kind met de ziekte van down kwam en als je zag hoe oprecht dit jongetje de samenkomst beleefde dan kreeg je er tranen van in de ogen. Hij had iets wat wij misten...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hee daar broeder!

    Ja, kinderen hebben regelmatig dat effect, heerlijk. Laatst zaten we nog te geiten met een meisje dat voor ons zat. Mijn man klopte haar op de rug, alsof IK het deed. Ze keek om en ik wees naar hem. Ik trok even aan haar staart, alsof hij het deed, zij keek om naar hem en hij wees naar mij. We zaten dus helemaal niet op te letten.

    Kinderen trekken altijd de aandacht tijdens de dienst, zoals een jochie van nog geen 2 die tussen de band gaat staan en bewonderend staat te kijken naar het drumstel.

    Daar kan toch niks tegenop? Zelfs geen preek, hihi.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.